Femke loopt in de pas

Gezien in Libelle 8

Ik mag mijzelf graag zien als een eigenwijze vrouw, een voorloper, iemand die niet bang is om de regels te overtreden als de situatie daarom vraagt.

Waarom ik dat denk, is mij een raadsel, maar het is een rotsvaste overtuiging. Of eigenlijk moet ik zeggen: het was een rotsvaste overtuiging. Een paar maanden geleden zat ik in de trein. Ik zit
bijna elke dag in de trein en heel vaak gaat dat gepaard met grote ergernissen. Eigenlijk kan het niet meer, de NS de zwartepiet toespelen (aangezien dat al te vaak gebeurt), maar op de een of andere manier lukt het me niet om laconiek met overvolle treinen en vertragingen om te gaan.

Het was in de periode dat het ineens belachelijk hard sneeuwde en dat de NS niet waar kon maken dat de boel ‘winterklaar’ was. Op een doodgewone vrijdagmiddag, toen het Centraal Station van Amsterdam binnen een bereik van vijfhonderd meter lag, stopte de trein abrupt. Er werd omgeroepen dat het ‘een beetje druk was op CS en dat we even moesten wachten’. Even werd een kwartier, een half uur en zelfs drie kwartier. Naast mij zat een mevrouw met doos taartjes op haar schoot. We glimlachten naar elkaar en ze zei: “Als het langer dan een uur duurt, stap ik uit en ga ik lopen.” Ik antwoordde dat ik het helemaal met haar eens was. Ondertussen werd het onrustiger in de trein. Mensen waren erg geïrriteerd, vooral diegenen die geen zitplaats hadden vanwege de drukte. Na precies zestig minuten stond de taartdoos-dame op. Ze vroeg aan onze overbuurman of hij de doos even wilde bewaken en liep met ferme stappen de coupé uit. Enkele seconden later hoorde ik het gesis van opengaande treindeuren. Met opgewekt gezicht kwam mijn buurvrouw terug, nam de taartdoos weer over van haar medereiziger en zei: “Ik ga!” Vragend keek ze in mijn richting, maar ik deed of mijn neus bloedde en ontweek haar blik. Ze haalde haar schouders op en vertrok. Even later zag ik haar zich een weg banen door de sneeuw naast de spoorbaan. Toen de trein na drie uur eindelijk aankwam op CS en ik me als een mak schaap liet uitladen, kwam het besef ineens keihard binnen: ik ben niet moedig of eigenwijs, ik ben geen voorloper.
Ik loop in de pas.

columns

x

kabouter E 2011-02-18 10:36:08

Tja, onthutsende conclusie? Het is al weer heel wat je het jezelf bedenkt volgens mij, want dan dan ben je alweer bezig om je zelf onder de loep te nemen. En dat kan toch nooit kwaad? Iedereen doet wel eens iets waarvan je achteraf denkt. hmmm. Is het niet de bedoeling dat je continu verder ontwikkeld en leert?Of ik het zelf wel had gedaan? Is niet goed te beoordelen, ik zat niet in die trein, en weet niet hoe de sfeer was. Maar zoals jij het schetst..... Ik had die doortastende mevrouw wel wat beter willen leren kennen, met als einddoel thee met een taartje....Als je er zo over nadenkt als je nu schetst.....Volgende keer doe je het waarschijnlijk wel.

mijntweedeik 2011-02-17 21:57:40

Toch wel leuk als je iemand in werkelijkheid ontmoet.
Nooit zoveel interesse in je blogs getoond maar na vanmiddag bij het LNC ga ik toch maar eens aandachtiger je blogs lezen.
Je was TOP vanmiddag

Roses 2011-02-17 21:32:58

Hoezo voorloper? Je bent netjes getrouwd volgens de heersende norm, je hebt waarschijnlijk een part-time baan zoals het merendeel van de vrouwen of als de kinders straks komen ga je minder werken, je zoekt servies uit omdat je getrouwd bent, etc... meid, je uitstekend in de pas met grosso modo van de samenleving. Weinig vrouwen lopen bewust uit de pas en die vrouwen zien wij niet terug in Libelle, omdat het blad zich niet richt op voorlopers.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x
x
x
x