Mijn2ik: Het kleinste kamertje.

Verleden week heb ik veelvuldig het kleinste kamertje gezien. Of je nu in Europa, Amerika dan wel in Afrika woont iedereen weet wat je daar zoal kan doen. Ik bespaar u dan ook wat ik daar gedaan heb. Nachtenlang strompelde ik vanuit bed naar dat kamertje. Overdag, als ik elders was dan moest ik wel opletten dat daar ook zo kamertje was.

Die kamertjes…Iedereen heeft zijn eigen invulling hoe hem op te pimpen. De ene is bezaaid met foto’s, de ander is zo luxe dat je, je kont haast niet durft te bewegen of zo vies dat je niet weet hoe snel je klaar moet zijn. Maar ja…wat gedaan moet worden, moet gedaan worden. Daarmee zijn alle mensen gelukkig hetzelfde, of je nu blank, zwart of geel bent.

Herinneringen aan zo klein kamertje heb ik zeker. Als kind met de deur wagenwijd open om niets te missen van de tv, het geluid van mijn moeders stem door een kier van de deur, het wel dan wel niet op tijd zijn vooral in de tijd dat ik zwanger was en helaas nu dat ik ouder word moet ik toch ook op gaan letten of ik snel bij zo kleinste kamertje kan komen.

Maar de leukste herinnering is toch wel toen mijn zoon nog heel klein was. Als ik hem dan liet spelen op de grond en ik moest weer eens naar dat kamertje, had ik altijd de deur een stuk open. Stel je voor dat hij in paniek raakte omdat hij niet wist waar ik was. Al kruipende kwam hij mij dan opzoeken en hadden we een gezellige conversatie.

Raar eigenlijk, niemand praat over dat kleinste kamertje of hij moet net opgeknapt worden en dan nog wordt er weinig over vertelt. Als je er uren doorbrengt zoals ik verleden week heb gedaan, ga je toch wel over nadenken. Nadenken dat er sommige mensen op deze wereld zijn die niet zo luxueus onderkomen hebben.

Een plekje waar je even kan doen wat je moet doen…