LNC Gediz: Wenkbr… Au!

‘Voelt u niets? U zit zo rustig.’, zegt de dame van de kapsalon, terwijl ze over me heen hangt. ‘Dat lijkt maar zo hoor. Ik ben verlamd vanaf mijn middel naar beneden. Maar als ik ga klagen, duurt ‘t langer, dus gaat u maar rustig door. Bedwing ik mijn tranen.’

Ik ben bij een barbier in Turkije. Wie er ooit is geweest, weet dat ze daar niet alleen haren knippen en verven, maar ook baarden scheren, manicure/pedicure doen  en wenkbrauwen epileren. Op de Aziatische manier. En omdat mijn gezichtsbeharing wel toe was aan een behandeling, heb ik op de martelbank plaatsgenomen. De kapster heeft vakkundig een lang stuk naaigaren om haar vingers gewonden. Ze rolt die langs de haartjes die uit het gareel groeien en scheidt zo mijn wenkbrauwen. Het is niet geheel pijnloos. Het zijn maar hele kleine haartjes en het is een miniem oppervlak, maar mijn hele lichaam reageert op de prikkeltjes. Ondanks de hitte van 35 graden, heb ik overal kippenvel en rollen rillingen langs mijn ruggenmerg op en neer.

Vrouwen en lichaamsbeharing, wat een gedoe. De natuur heeft ons haar gegeven. En op de weelderige lokken op ons hoofd na, elimineren we alle overtollige haren op ons lijf. Wat tijd, geld en pijn kost. Ik moet er echter ook niet aan denken om met een snor  onder mijn oksels rond te lopen. In sommige landen vinden ze die wildgroei prima. Natuurlijk? Ja. Vrouwelijk? Nee. Met mijn beharing zou ik binnen de kortste keren op een weerwolf lijken. Maar ik ben opgevoed met het idee dat we vrouwen zijn. Dus kom maar op met die garen, scheermes en epilator, het is oogsttijd.