LNC Gediz: Heksen en heiligen

Wij vrouwen zijn heks, geliefde, kind, moeder, zondaar en heilige tegelijk. Hoe kunnen we dan ook verwachten dat het andere geslacht ons begrijpt? Zo rationeel als mannen denken, handelen en reageren, zo emotioneel komen wij soms uit de hoek. En er is een heeel scala aan gevoelens die wij (in vliegende vaart kunnen) doormaken en waarvan we verwachten dat mannen die begrijpen en bijhouden. Doen ze dat niet, dan zijn ze verward en krijgen nog de wind van voren ook. ‘Ongevoelige wezens dat ze d’r zijn!’ Zielig he? (Grinnik.)

Aan de andere kant moet ik er niet aan denken een relatie te hebben met iemand die net zo wee is als ik. Niet dat mijn man me destijds aan mijn haren zijn grot in heeft  gesleept. Maar ik kan een kerel met een beetje karakter en ruggengraat wel waarderen. Is een mooie tegenhanger voor een vrouw die huilt bij gevoelige documentaires. Nee, niet die over de bidsprinkhaan, maar over oorlog enzo. Mijn man bekijkt die programma’s vanuit strategisch oogpunt, terwijl bij mij de tranen over mijn kaak naar mijn kin stromen. Zo’n medelijden heb ik dan met de slachtoffers.

Toch kan ik mijn man wel eens wat doen als hij mijn meest voor de hand liggende gedachten niet eens kan raden! ‘Het is toch lo-gisch dat jij je scheerprut uit de wasbak schraapt!’ Mannen… (zucht).

Er is echter een liedje dat de veelzijdigheid (ahum, eufemisme) van vrouwen uitlegt. Het is echt een feest der herkenning voor mannen en vrouwen. Zoals ze in Maastricht zeggen over het zuurvlees: ‘Het is een bitsje zoer, maar wel lekker’, precies zo is dit liedje. Klik en grinnik ook bij http://www.youtube.com/watch?v=bv4q4Kk0Qr0 .