‘De allereerste keer’
Ik weet nog goed de allereerste keer dat ik als twaalfjarige naar een enge film keek. De film was getiteld ‘de Hulk’. Iedere keer als de hoofdpersoon boos werd en zijn gedwongen, en niet zonder de nodige kleerscheuren, transformatie naar het groene monster onderging, zoomde de camera lang en nadrukkelijk in op zijn doodenge ogen. Die vreselijke ogen….
Ik was na het zien van deze filmaflevering zo bang, dat ik alleen aan de hand van mijn moeder de trap op durfde te lopen om naar bed te gaan. Of ik die nacht goed geslapen heb, weet ik niet meer. Toch had ik mijn moeder vooraf gesmeekt om deze film te mogen zien.
Ook de allereerste keer dat ik een moordenaar koelbloedig en zonder aarzeling zijn slachtoffer zag doden, zal ik niet licht vergeten. Het was in een aflevering van de Duitse Krimi-serie ‘Tatort’, waarin de dader met een pistool schoot. Het slachtoffer zakte langzaam in elkaar, terwijl de dader meteen vluchtte na zijn laffe daad. Hoe kan het ook anders. Ik ervoer het als een hele schok op het moment dat het dodelijke schot werd gelost. Dat een mens zo gemakkelijk iemand anders kon doden, ging het door me heen.
Daarna volgde nog de horrorfilm ‘Jaws’. Na het zien van deze film weet ik nog dat de hele vloerbedekking van mijn slaapkamer voor mijn ogen veranderde in de golven van de zee, met allemaal rondzwemmende haaien dicht onder het wateroppervlak. Een verschrikkelijk schouwspel. Natuurlijk was die geopende haaienbek vol blikkerende tanden een weerzinwekkend gezicht. Maar ik vond die rustige en onheilspellende dreiging van die donkere dierenlijven net onder het wateroppervlak nog het engst. Ik sprong letterlijk van de slaapkamerdeur met een enkele vliegensvlugge tussensprong mijn bed in. Met bonkend hart probeerde ik de slaap te vatten. Zelfs met mijn ogen dicht, zag ik nog het donkere water voor me met die overbekende rugvin….
Nu als volwassene ben ik tegen alle professionele en berekende schrikeffecten inclusief angstaanjagende en op maximale spanning beluste geluidseffecten van de filmmakers bestand. Zelfs van de bloederigste horrorfilms kan ik genieten. Ik ben een echte horrorfan, maar dat heeft dus wel vele films kijken geduurd. En tot ieders geruststelling. Nee, het zien van dit soort films zet mij niet aan tot eigen moordpraktijken.
Ik kan er nu dus van genieten, maar zal tegelijkertijd de schok bij het zien van de eerste griezel- en moordfilm nooit vergeten. Ik fluister graag in ieders oor na het zien van een horror- en moordfilm: droom maar HARD!….