De naar werk zoekende 50+ vrouw
Zoals de titel al doet vermoeden, ben ik een 50+ vrouw op zoek naar een baan.
Ben natuurlijk ingeschreven bij uitzendbureaus en mail me een beetje suf naar allerlei bedrijven die openstaande vacatures hebben. De ene motivatiebrief na de andere rolt de laptop uit en de ene na de andere afwijzingsbrief komt weer binnen. Heel vreemd dat ik toch nergens "binnen het profiel pas" dit, terwijl mijn opleiding, huidige cursus en werkervaring zeer up-to-date zijn.
Zou het dan toch de leeftijd zijn? Hoe doen andere 50+ vrouwen dit, hoe pak je dit aan? Ik heb helemaal geen zin om tot in het oneindige thuis te blijven zitten, want ik voel mij nog fit genoeg om max 4 dagen per week te werken.
Ik ben heel benieuwd naar reacties en eventueel werkaanbod!! (administratief!)
jax 2011-03-24 16:39:42
Uiteindelijk gaat het erom dat je met een persoon in gesprek komt, want in een gesprek kun je de goede kanten van jezelf laten zien en dan is je leeftijd misschien wel helemaal niet zo'n groot struikelblok als ze in eerste instantie dachten.
trouwen 2011-03-23 06:41:44
Ja, het is inderdaad mijn keuze om mijn geboortejaar op mijn cv te plaatsen. Vind het niet echt een prettig idee om, zoals jij stelt, direct in de aanval te gaan bij een gesprek; of dit nu het 1ste of 2e gesprek is, zo zit ik niet in elkaar.
Voor Berber:
Eigenlijk is dit gegeven heel triest, dat men je niet meer moet; zo voelt het wel aan. Jammer van de energie en de werkervaring, die gaan op deze manier helemaal verloren terwijl men (lees het bedrijfsleven) hier toch nog veel mee zou kunnen doen. Maar ja, wat moet je als 50+ tussen een team van 30+? Ik zou het wel weten, werken dus, maar zo wordt dat niet gezien. Ik heb vandaag weer een gesprek met een of ander buro, moet tests afleggen en ik baal daar behoorlijk van. Word er echt chagerijnig van, vind het 3x niks dat ik mijzelf op deze manier moet gaan bewijzen. Maar goed, je moet wat en daar ik van de generatie ben \"geef nooit op\", geef ik niet op!
Berber47 2011-03-22 10:40:13
Je kan er boos, verdrietig, gek van woede of gelaten onder zijn. Het maakt niet uit. Ze hoeven je niet meer. Te duur, te oud, te vaak ziek (vinden ze. Ook ik, die een redelijk uitzonderlijke baan had, en dus zou je zeggen dat ze om mij zaten te springen bij een vakature, heb me 5 jaar suf gesolliciteerd. Ik heb het nu opgegeven. Maar het voelt &*!%$@!!, want je bent door de maatschappij gewoonweg op een zijspoor gezet. \"Ga maar vrijwilligerswerk doen\" wordt er gezegd. Maar ik moet nu wel van een minumum inkomen rondkomen of ik wil of niet!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.