Een kind krijgen op oudere leeftijd

    
    



    








	
Toen mijn zus en ik in 1961 respectievelijk 15 en 14 jaar oud waren, hadden wij een familie gesprek. Wij waren daarover al enigszins verwonderd, want dat gebeurde bij ons thuis nooit. Tijdens dit gesprek werd ons medegedeeld dat het gewenste jonge hondje niet doorging maar dat we wel een broertje of zusje kregen.


Ik ben het moment nooit vergeten. Voor mij hoefde dit niet.


Ik had net voor het eerst van mijn leven een eigen slaapkamertje (we waren onlangs verhuisd naar een groter huis) en nu zou ik weer bij mijn zus op de kamer moeten slapen!! Alsof ik in een nachtmerrie was beland.


Dit is gelukkig opgelost door het maken van een dakkapel op de zolder en het timmeren van een scheidingswandje. Maar dat broertje, want dat werd het in 1962, leek voor ons in die tijd haast wel een indringer. Wij hebben wat moeten meehelpen en oppassen, terwijl we liever op zaterdagavond op stap gingen, god wat had ik daar een hekel aan!!


Mijn moeder was 42 jaar en had gehoopt dat ze nu eindelijk uit de kinderen was en toen begon het feest opnieuw. De pil was er wel en ook nog niet, dus nog niet gemeengoed en ik denk dat mijn ouders dachten dat ze na al die jaren wel veilig zaten. Mijn moeder heeft wel eens aangegeven dat ze toen helemaal ten einde raad was. Dat veranderde wel toen mijn broer er was. Hij werd verwend tot in de grond, daar niet van. Zelfs zo erg door mijn vader (een stamhouder, dus dat was geweldig) dat wij als meisjes die altijd met gebod en verbod van mijn vader hadden moeten leven, er soms wildwoest om werden.


Waar wij waren gestraft, kon ons broertje geen kwaad doen. 


Doordat wij van dichtbij meemaakten wat een impact een kind krijgen op oudere leeftijd had en vooral ook het feit dat mijn broertje later aangaf hoe saai het is geweest met “ouwe” ouders, was voor ons als zussen alle reden om ons met een jaar of 32, meteen na ons 2e kind ( meer wilden we toch niet) ogenblikkelijk te laten steriliseren. Ons zou het niet overkomen dat we ook nog eens na ons 40ste jaar een “nakomertje” zouden moeten grootbrengen. 


En dan lees ik tegenwoordig allerlei joegéé verhalen over oudere moeders en vaders over ‘hoe leuk dat wel niet is’ en ‘nee, echt niet, zij zijn nog zo jong qua geest’ en ze ’voelen zich nog 20’ en ‘een kind houd je jong’.


Maar dan blijken ze het allemaal over hun nog relatief kleine kinderen te hebben en zijn ze zelf achter in de 40 of begin/midden 50.


Maar geloof me dan heeft je leven net het topje van de berg bereikt en voelt het alsof jij nog jarenlang vol energie dit leven aankan. Maar zie eens om je heen.


Zodra mensen 60-62 zijn geworden lijken ze voor hun leeftijd misschien vitaal, maar dan sluipt de ouderdom al aardig in het lichaam en vaak ook in de geest.  


Dat zelfde jonge kind zit  tegen die tijd in de puberteit en dán pas moet je energie hebben om je kind bij te houden!! Dan wil jij het liefst zitten, want je rug protesteert of je knieën willen even niet meer , maar je kind laat je van het ene probleem in het andere rollen. En geloof me dan zijn de problemen soms echt van grote omvang. Ze zeggen niet voor niets


 = Kleine kinderen, kleine problemen,grote kinderen, grote problemen =


Natuurlijk zullen er uitzonderingen zijn, maar als ik gewoon in mijn eigen omgeving om me heen kijk, dan zit ik er niet ver naast met mijn conclusies.


Ik zit dan ook met ongeduld te wachten op de eerste verhalen van de “oudere blije ouder” waarvan deze laat geboren kinderen echt in hun tienerjaren zitten. Of zij als “oude” ouder het nog allemaal zo schattig en zo prachtig vinden.


Ik ben benieuwd!!


 















x




                        

                            

                                
Woestijnviooltje 2011-03-23 07:23:42

                                    

                                    Ik heb op (bijna) 37 jarige leeftijd een nakomertje gekregen, de andere kinderen waren toen al 16,13 en 10. Vooral de oudste dochter (16) vond het prachtig en is altijd een 2e moedertje voor haar geweest. Ze kunnen het alle vier als volwassenen prima samen vinden, maar als ik heel eerlijk mag zijn heb ik de opvoeding van de 3 \"groten\" tesamen makkelijker gevonden dan van haar alleen. Weet niet of dit toch met leeftijd te maken heeft of om het feit dat de anderen samen waren en zij alleen.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
willy1944 2011-03-22 15:25:47

                                    

                                    Berber, je hebt het heel goed verwordt, ook het antwoord van 2deik, vind ik heel billyk.Zoals 2deik schrijft ieder heeft zo zijn eigen story, maar wat ik vind van die geboorte van gisteren vrouw van 63 bevallen, is tegen natuurlijk, en egocentrisch gedacht van die vrouw, ze wilde zo graag moeder worden???? waarom dan niet op die redelijke leeftijd?Zelf ben ik 66 jaar en kreeg op mijn 39ste een nakomer,toendertijd ik beval in het ziekenhuis kreeg een 53 jarige moeder toen de oudste van nederland een baby, ik wil je een ding bekennen toen ik mijn nakomer kreeg moest ik heel lang weer bijtrekken van de bevalling, ik had er nooit willen missen, en een nichtje van mij kreeg vorig jaar op haar 42ste nog een baby, het is net op het kantje, maar hoe ouder je bent hoe moeilijker het wordt ze op te voeden.Dus nee op de manier van de moeder van de week, ook al kan zij het met een mooi verhaal staven, en ik zou er niet aan moeten denken dat over 20 jaar dan zij 83 haar dochter zegt, dat ze het niet leuk zal vinden in het nieuws te zijn geweest, laat staan dat zij dan nog in leven is.??Ik blijf erbij dat het tegen natuurlijk is.Doch de vrouwen worden wel steeds ouder wanneer ze in verwachting raken, en er moeten kinderen geboren worden om het land niet te laten vergrijzen, kinderen zijn de toekomst.



Ik kan overigens de reactie van jou staven, met hetzelfde issue, toen mijn oudste dochter hoorde dat ze nog een zusje/broertje kreeg, werd ze heel boos, zo boos dat ze me in de buik wilde schoppen, kon nog net mijn hand ervoor houden, drie maanden met een gebroken duim gelopen,  zij was toen 15 jaar, nu gaat ze het liefst mijn mijn jongste dochter om  en ze wonen tegenover elkaar.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
mijntweedeik 2011-03-22 13:09:52

                                    

                                    Zo Berber dat is nog eens een binnenkomer jouw eerste blog op deze site. Het eerste wat ik denk, ha,ha...je mag blijven. 

Zomaar met een onderwerp beginnen wat heel wat vrouwen bezig houden nu dat er een 63 jarige vrouw een kindje heeft gehad.

Ik hou mij buiten deze discussie want elk verhaal heeft zijn eigen kant van waarom wel of waarom niet.

Maar dat ik je blog, zonder het wel of niet met je eens te zijn, TOP vind dat wil ik hier wel even melden
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x