LNC Gediz: Beste bedoelingen

Een cadeautje kopen voor iemand is soms een lastig iets. Een onooglijk cadeautje krijgen en oprechte enthousiasme tonen echter ook. Ik ben de laatste om iemand te krenken die de moeite heeft genomen om iets voor me uit te zoeken. Maar soms zou ik willen dat ze gewoon het blommetje hadden meegenomen in plaats van de vaas.

Ik kreeg ooit een cadeau uit een heule dure designwinkel. Dat kon ik zien aan het glanzende bedrijfsstickertje waarmee het sierlijke satijnen lint aan het prachtige inpakpapier was bevestigd. De gulle gever waarschuwde me ervoor dat het kostbaar en breekbaar was. ‘Nou, nou,’ dacht ik nog, ‘die heeft uitgepakt. ’ Nieuwsgierig en voorzichtig maakte ik de plakbandjes los, ontvouwde eerst het pakpapier en daarna het knisperende vloeipapier. Alle aanwezigen bogen zich naar het voorwerp toe, om maar niets te missen van het cadeau. Klaar om ‘Oh’ en ‘Ah’ uit te roepen. Uit het vloeipapier kwam een dik glazen object. Het was langwerpig, organisch en grillig van vorm. Het duurde even voordat iedereen doorhad wat het was. Na een wat langere reactietijd, herkenden we een vaas. Maar de vorm. En de kleur. Hij was druppelvormig met gladde onregelmatige randjes bij de smalle opening. En groen. Glazig snotgroen.  In deze druppelvormige, snotkleurige vaas zou ik nooit een bloem zetten, wist ik meteen. En de rest ook. Geen idee hoe de gever heeft kunnen denken dat ik blij zou zijn met een peperdure, levensgrote snottebel, maar ik herpakte me meteen en wist hem toch heel hartelijk te bedanken voor het uitzonderlijke cadeau.

En de vaas? Die heb ik uit respect voor de koper jarenlang achterin de bovenste kast bewaard. Tot op een dag een connaisseur ‘m tegenkwam en helemaal lyrisch was over de vorm en de kleur. Zij heeft er meteen bloemen in gedaan. In haar eigen huis.