LNC Gediz: Rubber

Het is zomer en warm. We zijn in het huis aan zee van mijn opa. Mijn vader en oom dromen van een zee als een laken: kalm, vlak en koel. Ze willen net voor zonsopgang wegrijden om met een rubberen kano vissen te vangen op de Egeïsche Zee. De avond ervoor hoorde ik hun enthousiasme, bravoure, ouwe jongens krentenbrood en ruwe bolster blanke pit. Morgen gooien we vis op het vuur. ‘Grote vis.’

De volgende ochtend hoor ik de mannen wakker worden en zich stilletjes voorbereiden op het avontuur. De kano is al opgepompt en hoeft alleen nog maar met een spin bovenop de auto bevestigd te worden. Ze fluisteren elkaar aanwijzingen toe. Ik hoor wat gekreun, gesteun en hier en daar onderdrukt gevloek. Ik spring uit bed en loop op blote voeten naar buiten.

Mijn vader en oom staan ieder aan een zijkant van de auto en proberen met een spin de kano vast te haken aan de imperial. Het is mij niet duidelijk of de spin te klein is of de boot te hard opgepompt. In ieder geval zie ik mijn oom uit alle macht met zijn sterke wijsvingers aan twee haken trekken om de kano vast te kunnen zetten. Hij wordt moe van de krachtsinspanning, krijgt het warm en het zweet staat in zijn handen. Dan schiet de haak ineens in het rubber. De lucht sist eruit. Hoe platter de boot wordt, des te meer is te zien van het verbouwereerde gezicht van mijn vader aan de andere kant. Even zijn ze allebei stil en ook ik houd mijn adem in. Maar dan barsten ze in lachen uit en besluiten die grote vis aan een visser over te laten. Met een houten bootje.