LNC Gediz: Verzoening

‘Vertel jij mij nou eens hoe ik mijn vijftienjarige dochter harder kan straffen!’

Mijn lieve hulp komt binnengestormd met een verhit hoofd met pluis op plaatsen waar normaal weelderige krullen zitten. Ik knipper even met mijn ogen om de tornado tegenwind te geven. Ze staat inderdaad even stil en kijkt me verwachtingsvol aan. Aangezien ze nog met jas en tas in de gang staat, begeleid ik haar naar de keuken. Boven een kop draaikolk barst ze los.

Over dat ze het zo druk heeft met haar zes maanden jonge baby en driejarige peuter. Over dat de school van haar puberdochter elke twee weken belt met klachten en straf. Over dat haar toteenhalfjaargeledenozolievemeisje veranderd is in een brutale draak. ‘Ze provoceert mij en haar leraren constant! Niets deert haar en ze lacht gewoon om mijn boosheid!’

Euh, ik heb geen puberkinderen, maar terwijl zij vertelt maak ik een rekensommetje in mijn hoofd: ‘Half jaar oude baby+puber die sinds zes maanden is losgeslagen=misschien aandachttekort?’ Ik opper het haar en ze kijkt me aan alsof ik helemaal mesjogge ben. ‘Ze krijgt aandacht genoeg! Straf!’, roept ze nog uit. Tot ik zie dat het kwartje valt en haar blik milder wordt. Aan het einde van het gesprek besluit ze met haar puberkind de stad in te gaan om sportkleren te kopen. Ze gaat dochterlief en haarzelf inschrijven voor de Zumbalessen waar ze het eigenlijk al een tijdje over hebben. Maar door al dat straffen had ze dat haar dochter en ook haarzelf ontzegd.

Bij het afscheid vraagt ze of ik een keer met haar dochter wil praten. Welja, kan er ook nog wel bij. Naast (klassen)moeder, student binnenhuisarchitectuur, Libellecorrespondent en cateraar, nu ook maatschappelijk werkster. Al die rollen in hetzelfde lichaam krijgen nog eens ruzie met elkaar. :-)