Sinds wij een huis in Slowakije bezitten, krijgen we regelmatig vragen over dit, relatief onbekende, land. Zo werden we vorig jaar benaderd door mensen in ons dorp, die een reis naar Polen en Slowakije hadden gepland. ‘Of ze langs mochten komen voor wat informatie’. Nu vertellen wij graag over onze Slowaakse belevenissen, maar die bestaan grotendeels uit, al dan niet goed aflopende, klusactiviteiten. Maar dat deerde hen niet!
Ik zocht de mooiste natuurfoto’s bij elkaar, we vertoonden enkele korte filmpjes om een sfeerimpressie te geven en geheel in vakantiestemming vertrokken onze gasten huiswaarts. Natuurlijk moesten wij na de vakantie langskomen om hun ervaringen te delen.
Het duurde even voor onze agenda’s gelijktijdig een leeg blad lieten zien en, als ik eerlijk ben, liepen wij ook niet over van enthousiasme om te gaan. Ze hadden hun vakantie voornamelijk in Polen doorgebracht en hadden heel veel foto’s gemaakt!
Op de bewuste middag verzuchtte manlief dat we vast duizend foto’s moesten bekijken. ‘Overdrijf niet zo, dat doet toch tegenwoordig geen mens meer. Je zet ze in de computer en maakt een selectie van de mooiste foto’s,’ riep ik lichtelijk geïrriteerd.
Een uurtje later werden wij achter de laptop geïnstalleerd. Ze hadden beiden veel foto’s gemaakt en hij riep uit dat het bij elkaar misschien wel duizend foto’s waren. Helaas stonden ze niet allemaal op volgorde…
Ik voelde een lachkriebel opkomen en durfde ik mijn man niet aan te kijken. We ondergingen deze gezamenlijke kwelling manmoedig en omdat bij het samenvoegen van beide fotoseries de chronologische volgorde volledig zoek was, hupsten we van voor na achter in de tijd. Ze hadden nog ‘geen gelegenheid’ gehad om dit allemaal uit te zoeken, verontschuldigden ze zich. Daardoor zagen wij diverse plaatsen twee keer aan ons voorbij komen. Ondertussen bestreed het echtpaar elkaar regelmatig waar en wanneer betreffende foto werd gemaakt. We onderdrukten de onbeleefde neiging om op te staan en te vertrekken. Het werd martelgang van vele uren. De verplichte dia-avondjes van vroeger waren hierbij vergeleken nog heilig!
Opgelucht konden we aan het begin van de avond eindelijk huiswaarts keren. We hadden het overleefd en in de auto sloeg de lachkriebel toe. ‘Waar bleven jullie nou,’ riepen onze, inmiddels uitgehongerde, kinderen bij thuiskomst. Na enige uitleg hadden ze medelijden met ons.
‘Tja, mam, niet iedereen is zoals jij’, zei dochterlief. Dat is waar. Ik schrijf mijn vakantieverhaal, mail het iedereen toe en zet de foto’s in een online fotoboek. Degenen die interesse hebben, lezen het en bekijken de foto’s. Voor onszelf maak ik van iedere vakantie een kort filmpje met de mooiste foto’s en bewegende beelden. Muziekje erbij, tekst eronder en na twintig minuten is het afgelopen.
Op verzoek willen we deze filmpjes best vertonen, maar wij willen niemand vervelen met een middagje foto’s kijken. Vakantiefoto’s zijn immers het leukst in een goedlopende serie of als je er zelf bent geweest!