Wieke- Mosi-oa-Tunya, een wereldwonder

Aan de Zambiaanse kant kun je ze niet goed zien. We gaan naar de overkant. Naar Zimbabwe!

In het Zambiaanse stadje Livingstone fotograferen we eerst het standbeeld van David Livingstone. Deze Schot reisde van de ene ontbering naar de andere. Niet te stoppen. De ware reiziger is altijd onderweg en is overal en nergens thuis. Hij was de eerste blanke die de watervallen zag. Diep onder de indruk schreef hij: “zulke lieflijke beelden moeten de engelen met bewondering bekeken hebben tijdens hun vluchten.” Wij zijn benieuwd! Eerst wacht de administratieve heisa bij de grensovergang van Zambia naar Zimbabwe.

We passeren de brug over de watervallen, waar je voor een paar honderd euro kunt bungeejumpen. Een Amerikaanse staat te huilen. Ze durft niet, maar zit al in een tuigje en ze krijgt haar geld niet terug. Je kunt zelfs op olifanten een tocht door de Zambezi rivier maken. Een belediging voor het dier. Neem dan een bootje. Wat een kermis hier!

Veel stempels rijker en een uur later staan we in Zimbabwe. Bij de ingang naar het park staan jongeren met hun koopwaar, waaronder biljetten van honderd miljard Zimbabwaanse dollars. Met een “Nice souvenir!” prijzen ze de boel aan. Wat is er ‘nice’ aan? De financiën in Zimbabwe zijn een ramp. Toch koop ik er een paar. Dat joch en zijn familie moeten ook eten.

Ik dacht met een mes de jungle door te moeten, maar we wandelen over geasfalteerde paden langs uitzichtpunten en naambordjes in het keurig aangelegde park. In het regenseizoen strekt het watergordijn, dat 130 meter naar beneden klatert zich uit over een lengte van 1,7 km. De regen laat al weken op zich wachten en wij zien slechts stukjes van het gordijn. Ook mooi, maar het doet hier zo geciviliseerd aan. Hier en daar een plakkaat met ‘fireballs’, knalrode bloemen. Daar waar we de watervallen dicht naderen, is het mistig en vochtig. Livingstone voer destijds op de Zambezi rivier en keek zijn ogen uit. Misschien is hij naar boven geklommen, naar de plek waar wij nu staan. Hier moet hij dat gordijn hebben gezien. Helikopters voor toeristen moesten toen nog worden uitgevonden, maar Livingstone geloofde in engelen met een helikopterview.

Ik probeer me voor te stellen wat hij zag. Het lukt me niet. Te veel mensen, te veel regels, te veel bordjes. Maar het geluid van die donderende Mosi-oa-Tunya is al vele eeuwen hetzelfde en dat zal niet veranderen zolang deze breuk in de aardkorst bestaat. Even doe ik mijn ogen dicht en hoor wat Livingstone ook hoorde.

(De komende twee weken kan ik niet reageren, omdat ik dan in een gebied zonder internet zit; de blogs zullen wel gewoon verschijnen.  4 april ben ik weer terug).

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

wieke 2011-04-04 09:12:10

@Eend, ik ben er weer hoor, sinds een paar uur. In Senegal had ik zelfs geen bereik voor mijn telefoon. Een aparte ervaring.

Je vroeg naar de regenboog: ja, die hebben we zo hier en daar gezien. Niet heel extreem, maar wat vaag.

geera 2011-03-30 08:24:27

Hoi Wieke, De Vic Falls waren dertig jaar geleden nog geen toeristische kermis. Een klein zandpaadje liep langs de rand van het watergeweld. Prachtig! Helemaal alleen, nou ja samen, liepen we daar en dan die donderende water massa! Kleurrijke vogels, bloemen en de mist waar je door heen liep.
Tien jaar geleden liepen we daar met de hele familie en inderdaad we moesten een entree kaartje kopen en het weggetje was geasfalteerd. Geen gezicht in de natuur!
Jammer dat het zo geworden is maar de watervallen blijven imponeren! Gera

eendje 2011-03-29 09:13:21

Ha Wieke, ik hoop dat je het leuk hebt op de plaats waar je nu zit. Misschien wel een zegen voor de geest, twee weken zonder internet! Wel jammer dat je niet kunt reageren, ik had graag geweten of je ook regenbogen zag in de waterval.....

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.