Wieke – Kan dat joch wel vliegen?

Ma Warthog doet de kleintjes voor hoe ze op hun knietjes moeten gaan om in de aarde te kunnen wroeten. Hun voorpoten zijn veel langer dan hun achterpoten. Zonderling bouwplan!

Daar komt het vliegtuig. Eerst nog een stipje, dan schommelt het naar beneden. Er staat een straffe wind en het zand wervelt op. De warthogs lopen van je pompompom pas weg als de wielen de grond raken.

Er passen, naast de piloot, drie mensen in dit kaboutervliegtuig. Alles is klein. Deur, raam, stuur èn de piloot. Wat een kind nog! Kan dat joch wel vliegen? “Hij landde toch?” Zegt mijn man en Hans de Zweed bedingt een plaats achterin. Hij is een van de weinige mannen die er voor uitkomt dat hij wel eens bang is. Hulde.

Het blonde pilotenjong stelt zich voor: “Hello, I’m Pete!” Geboren en getogen in Botswana. Gebruind, korte broek om de spillebenen en een enorme zonnebril in zijn kuifje. Hooguit zestien jaar. Ik heb het mis. 21 is hij. “Come and sit next to me,” zegt hij tegen mij. Vooruit dan maar. Frank en Hans kruipen achterin.

Pete zet een koptelefoon op, draait aan wat knopjes op het angstig eenvoudige bedieningspaneel en rijdt naar de strip. De warthogs zijn weer terug. Pete wacht even en taxiet dan langzaam naar de dieren toe. Onverstoorbare wezens. Pas na vijf minuten vertrekken ze en kan Pete vaart maken. We hangen in de lucht en wat wiebelt dit apparaat. Pete vliegt laag. Nu zie ik pas goed hoe de stroompjes zich het land inboren en uiteindelijk opdrogen. Wat een leegte. Het domein van de dieren ligt onder ons. De regering van Botswana moedigt het vliegen aan, om zo min mogelijk auto’s dit ongerepte gebied te laten ontregelen.

Pete bijt al vliegend aan zijn nagels. “Handen aan je stuur en nagelbijten doe je maar in je eigen tijd!” Wil ik roepen, maar ik vraag hoe lang hij dit werk al doet. Een paar maanden pas. “Great job, I love flying!” Ik meestal ook, al zou ik op dit moment graag zelf een vliegbrevet hebben. “Wat ben jij weer eens fijn de controle kwijt hè schat?” Klinkt het achterin. “Dat is wel goed voor je.” Na anderhalf uur landt Pete. Heel netjes. Jong? Ja! “Die warthogs weten tenslotte ook al jong hoe ze moeten knielen,“ zeg ik tegen Frank en hij kopt ‘m meteen in: “Jij niet en dat leer je ook nooit!”

(De komende twee weken kan ik niet reageren, omdat ik dan in een gebied zonder internet zit; de blogs zullen wel gewoon verschijnen! 4 april ben ik weer terug)

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

Over Vliegangst en hoe je ervan afkomt!
Dit boek, geschreven door directeur van Stichting VALK dr. Lucas van Gerwen, staat boordevol praktijkvoorbeelden, getuigenissen van lotgenoten, praktische tips en feitelijke informatie. Kijk op de website voor meer informatie.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

floortjeee 2011-03-27 17:55:57

dit zou echt iets voor mij zijn, ik ben een super controll freak en dat heb je hier niet, ik heb zelfs ooit een vakantie gewonnen en ik ben niet gegaan omdat ik het niet zag zitten nou dat wil ik met dit boek hopelijk niet nog een keer overkomen

marg 2011-03-22 18:29:55

Wij hebben onze vliegvuurdoop gehad van onze zoon die het van ons als cadeautje kreeg na het afstuderen. Voor iedereen denkt dat we zwemmen in het geld, het was een les + zelfstandig vliegen, en betaald met air miles...Maar wij zaten bil aan bil achterin, ik moet een akelige kleur gekregen hebben. De instructeur vertelde me dat er achterin kotszakken lagen....erg leuk, we konden ons niet draaien of keren! Dus het was heel veel slikken en goed doorademen! Vliegen, ook in een heel groot toestel, nee, ik vind het niet geweldig! Maar dat vind ik auto rijden ook niet! Toch een beetje rare dieren die warthogs..maar dat denken ze van ons geheid ook! Jij heel veel plezier! En tot later....

dimormar 2011-03-21 21:36:43

Het joch kon wel degelijk vliegen.
Zorg dat je weer gezond en wel weer terug komt. Nog heel veel plezier op je verdere reis Wieke.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.