Libelle home » Columns » Femke – verlate huwelijksreis

Femke – verlate huwelijksreis

Column Femke: gezien in Libelle 15

Dus we gingen naar Bali. Als een soort van verlate huwelijksreis. Of eigenlijk gewoon op zoek naar zon omdat het hier geen zomer was.

Maar omdat iedere taxichauffeur ons vroeg: “Is this your honeymoon?” besloten we maar dat het onze honeymoon was. En het was een prachtige. Een overweldigend mooie en alle superlatieven denkbare heerlijke honeymoon. Je kunt alleen maar dromen van plekken op deze aarde waar het zo fris en fruitig groen is dat je, zelfs als overtuigde stedeling, wel natuurliefhebber móet worden.

Waar de orchideeën in een soort niet-aflatende stroom van de bomen (of zijn het struiken?) blijven vallen, zodat je gedwongen wordt om ze op te pakken, te bewonderen en in je haar te steken. En dan die rijstvelden met die terrassen. Je ziet ze weleens op tv, maar inmiddels geloof je allang niet meer dat wat je op tv ziet ook in het echt kan bestaan. Een vallei rijstvelden, met van die mannetjes en vrouwtjes met van die rieten puntmutsen op. O ja, en niet te vergeten die eindeloos lekkere, twee uur durende massage. Voor slechts vijftien euro mocht ik douchen in een heerlijke geurende mozaïekcabine, kreeg ik een massage, werd ik van het puntje van mijn tenen tot mijn kruin onder handen genomen en mocht ik baden in een tobbe met bloemblaadjes. Ik dacht werkelijk dat ik in het paradijs was beland.

Het enige minpuntje in deze hemel vond ik de Zeer Zelfbewuste Westerse Vrouwen die we overal tegenkwamen. De vrouwen die o-ver-dui-de-lijk Eat Pray Love hebben gelezen of gezien. Ze waren niet te ontwijken. Of we nu in een typisch Balinese tent een fruitshake dronken of even uitpuften in de Starbucks: je hoefde maar rond te kijken en er zat weer zo’n in batikstof gehulde Europeaan tussen de vijfendertig en de vijfenveertig te schrijven, te typen op haar Macbook of te lezen in een quasi-filosofisch boek. Natuurlijk, ik begrijp het, ze missen iets en denken dat elders te kunnen vinden. Maar als je dan een land kiest, wees dan een beetje origineel en ga naar Paraguay. Of Malawi. Of IJsland. Waarom met z’n allen hetzelfde doen als Elizabeth Gilbert? Dat heeft toch niks meer met individualisme en op zoek naar jezelf zijn te maken? Maar goed, ik was op vakantie. Correctie: op huwelijksreis. Mijn irritatie duurde niet langer dan de levensduur van een verse orchidee achter mijn oor. Gelukkig maar.

Benieuwd naar meer columns van Femke? Lees dan schoonheid in stilte of hoe ver kan ik gaan?

Lees ook

ank1943 2011-04-15 21:33:05

Beste Femke, voor mij fijn om te lezen dat je in Bali bent geweest: mijn dochter woont er met man en 2 zoontjes, heel herkenbaar dus. Ik ben er zo nu en dan om mijn kleintjes te knuffelen. Het hangt zo van de plaats af waar je bent, hoe je zelf op dat moment in elkaar steekt, hoe je Bali ervaart. Ik zou graag willen reageren op je laatste opmerkingen over de 'westerse vrouwen' meestal expats en je een mail willen laten lezen hoe mijn dochter en haar vriendinnen hun dagen vullen "De afgelopen weken zijn erg druk geweest, nee, niet met luxe verwende dames dingen, maar ik heb een klein projectje, charity, wat veel tijd kost maar erg leuk is. Vlak boven Sanur is een gebiedje, heel erg arm, waar een Koreanse dame voor ongeveer 100 mensen zorgt, waarvan de helft kinderen zijn. Ze heeft op dat stuk land normale kleine huisjes laten bouwen en zorgt dat de mannen werk hebben. Ze moeten dus wel iets betalen om er te wonen (want, als je een indonesier het voor niets geeft, doet ie ook niets zegt ze) en ze leert ze zeg maar een beetje wat een normaal leven is. Ik was er al een paar keer geweest voor BIS charity, maar meestal om gewoon wat dingen te brengen, 2e hands kleren en eten enzo. Het is best een interessant gebied, ik bedoel, echt real life there zeg maar.... Er is bv een moslim man, die heeft dus gewoon echt 30 vrouwen. Elke keer als er al weer ergens een kind word geboren, brengt hij dat kind naar vrouw nummer 1, want elke baby is een geschenk van Allah. Deze man is overigens al 72.... hoe die het doet, ik weet het niet!! Anyway, die kinderen worden allemaal totaal aan hun lot overgelaten en gaan bv nooit naar school. Er zit een heel leuk jongetje bij, denk dat ie rond de 12 jaar is, en daaraan kan je gewoon zien dat ie slim is. Anyway, die krijgt dus van zn vader (was bijzonder moment) een mobiele telefoon... dus die vader geeft een hp aan zn kind maar zal hem niet naar school sturen. Een hp geeft op zich al statud genoeg. Op een gegeven moment zat ik met Ayu van Cheecky Monkeys er over te babbelen en samen kwamen we op het idee om de juffies (die echt goede juffen van Cheecky Monkeys die Nathan ook ooit had) daar heen te sturen, gewoon een paar keer een uurtje per week, om ze iig een school gevoel mee te geven. Nou joh, je zou het moeten zien, het is zo geweldig. Zodra we aankomen zitten al die kids al helemaal klaar, zo'n 50 kinderen ongeveer, en zijn helemaal happy omdat ik dan met die juffies kom. Ze leren dan bv via liedjes het alfabet, tellen en engels. Het is zo apart, want die kids is echt niet aangeleerd om netjes te zitten en te luisteren, maar echt, dat doen ze non-stop en ze doen zo actief mee, liggen helemaal in een deuk om grapjes, en tja, het is gewoon echt leuk. Op de BIS vinden ze het misschien minder want ik heb in een PTA meeting gezegd dat iedereen welkom is om mee te gaan maar dat het niet echt de bedoeling is om mee te gaan zodat je thuis kan zeggen van 'ik heb arme kinderen gezien' en dat je er verder niets mee doet. Ik weet niet of jullie begrijpen wat ik bedoel, maar dan neem je van die mega rijke sjieke tantes mee, die gaan daar dan zitten van oooo wat zielig en daarna komen ze nooit mee. De koreanse dame geloofde in t begin ook echt niet dat wij echt regelmatig zouden komen en dit serieus zouden nemen, maar tot haar verbazing loopt het dus allemaal super. De juffen bij Cheecky Monkeys willen allemaal dolgraag helpen, en dat doen ze zoooo goed, dat zou ik echt noooit never kunnen. Anyway, ik bedacht me ook dat het zo leuk zou zijn ze eens mee te nemen naar bv Bali Bird & Reptile parc, dat kennen ze nl helemaal niet. En echt...3 sms'jes en ik had GRATIS toegang voor alle kinderen (is normaal 30USD per kind), iemand die de lunches gaat betalen, en nu zoeken we nog naar een sponsor voor een bus en voor t-shirts zodat we ze tenminste herkennen... Leuk he! Komt helemaal goed, ik weet zeker dat de mensen die ik ken financieel gaan helpen.
De rest zou ik je ook graag laten lezen, maar kan niet via deze site. Kan ik je persoonlijk mailen? (ook via Libelle) hartelijke groet, Ank Schenkel kijk ook op FB

.

yukio 2011-04-08 10:29:47

Ik was in 1988 in Bali met mijn toen zes jaar oude dochter. Mijn reden was onderzoek naar de geschiedenis van Batik voor een textiel boek dat ik aan het schrijven was. We hebben genoten en in de jungle gelogeerd waar Batik nog op de authentieke manier in een klein dorpje werdt gedaan. Ik heb over het boek van Gilbert gehoord en het werdt me aangeraden...hmmm...ik had het gevoel dat ik die reis allang al had gemaakt, ben ondertussen ook naar Japan geweest voor onderzoek naar de geschiedenis van de kimono.Die drie maanden was ik alleen, en heb in boedisten temples gewoond, het was net na mijn scheiding in 2000.Ik kan wel zeggen dat ik mezelf daar heb hervonden.

Het verbaasd me dat zoveel vrouwen zich zo met Gilbert willen identificeren en haar willen volgen...wat zijn we? schapen? Ik ga veel liever mijn eigen weg en verkies die dingen die de meeste vrouwen niet zo snel uit zichzelf zouden doen..ben dus liever een avontuurlijke einselganger en ontdek de dingen voordat een ander dat doet, dat heeft zoveel meer waarde...en wat goed van jou Femke om te ontdekken dat een huwlijksreis, net zoals trouwen een fijne ervaring kan zijn...happy days...

internetredactie 2011-04-07 07:01:14

Plaats hier uw reactie voor Femke - verlate huwelijksreis

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.