Frankrijk op z’n smalst
Na ruim twintig minuten op hele smalle weggetjes door de bergen in the middle of nowhere te hebben gereden, begonnen we erg aan de betrouwbaarheid van de wegomlegging te twijfelen, bovendien zat er amper nog benzine in de tank….
Vorige week zijn we er even een weekje tussen uit geweest in eigen land, om tussen het winter- en zomerseizoen door de accu weer op te laden. De reis ging, voor inmiddels de vierde keer, naar de Languedoc; vanwege de goede weersvoorspellingen, de mooie omgeving, lekkere wijnen, omdat het de vorige keren goed was bevallen en omdat we daar inmiddels een aantal zeer goede restaurantjes kennen….
We kwamen zaterdag achter in de middag aan met inderdaad schitterend weer: zon, blauwe lucht en rond de 30 graden. Nog even een heerlijk koud pilsje op een terrasje gedronken en toen door naar het vakantiehuis, waar we al eerder waren geweest, dus bekend terein voor ons. We hadden slechts enkele boodschappen meegenomen, want wisten dat er in de plaats van verblijf een pizzeria zat waar we zaterdagavond pizza af konden halen. Zondagmiddag zouden we uitgebreid gaan lunchen in ons favoriete restaurant en maandag konden we dan boodschappen gaan doen.
Op weg naar het vakantiehuis waren we meteen even langs de pizzeria gereden om te kijken hoe laat hij open zou zijn, maar helaas troffen we nergens een bordje met openingstijden (wat overigens vaak het geval is in Frankrijk). Het terras stond wel buiten, dus om half zeven dachten we best kans te maken dat de eigenaar aanwezig zou zijn. Dat bleek echter, na tien minuten lopen, niet het geval. Gelukkig hing er wel een telefoonnummer op het raam, zo zag ik na uitvoerige inspectie. Zoals gebruikelijk had ik echter mijn mobiele telefoon niet bij me, noch een pen en papier. Het telefoonnummer in gedachte herhalend, ben ik weer teruggelopen naar het huis en heb meteen gebeld: antwoordapparaat waarop de eigenaar vermelde ’s middags en ’s avonds open te zijn, maar geen tijden noemde. Tien minuten nadat ik een boodschap had ingesproken, werd ik gelukkig teruggebeld: de eigenaar was vanaf nu aanwezig, dus ik kon gelukkig drie heerlijke pizzas ophalen.
De volgende ochtend lekker naar de markt geweest in een plaatsje op ca. twintig minuten rijden van ons vandaan. Precies om twaalf uur doorgereden naar ons lievelingsrestaurant, waar we al vaak heerlijk hebben gegeten en altijd een praatje met de ober en de chef/eigenaar maken. Rond half één kwamen we daar aan; hier hadden we al de hele week voor de vakantie naar uitgekeken…. Op het terras had zich een aardig groepje mensen, dat bij elkaar hoorde, verzameld. Toen wij vrolijk en enthousiast de ober benaderde en vroegen of hij een tafeltje voor drie had, antwoordde hij doodleuk dat ze geen klanten meer aannamen vanwege de aanwezige groep. Die groep nam hooguit één derde van het terras in beslag, waardoor er buiten nog voldoende plaats was en binnen was het zelfs helemaal leeg. We waren met stomheid geslagen dat we zo makkelijk werden afgewezen; wij als “vaste klant” terwijl we slechts met z’n drieën waren en er nog volop plaats was (je zou toch denken dat een restaurant ook met volle bezetting zou moeten kunnen draaien). Achteraf gezien zijn we doordat we zo overrompeld werden helemaal vergeten naar de chef/eigenaar te vragen, mogelijk dat die ons wel had toegelaten….
Enfin, dan maar naar restaurant nummer twee op ons lijstje, een klein half uurtje rijden vanaf het eerste restaurant, waardoor we er om 13.00 uur konden zijn (de keuken is in Frankrijk gewoonlijk tussen twaalf en twee open). Iets na de helft van onze rit naar het volgende restaurant bleek er een wegomlegging te zijn. Na ruim twintig minuten op hele smalle weggetjes door de bergen in the middle of nowhere te hebben gereden, begonnen we erg aan de betrouwbaarheid van de wegomlegging te twijfelen, bovendien zat er amper nog benzine in de tank, hadden we geen kaart van het gebied bij ons en was het al over enen. We besloten om terug te rijden en een andere route te nemen, die we kenden. Om tien over half twee kwamen we bij het tweede restaurant aan, in principe dus twintig minuten voor de keuken zou sluiten. Maar ook hier werden we, terwijl we ook in dit restaurant reeds meerdere keren hadden gegeten, niet toegelaten: te laat werd als reden opgegeven. Uitleg over de wegomlegging, mocht niet baten, noch ons verhaal dat we voor vandaag geen eten in huis hadden, al bijna twee uur aan het rijden waren om een hapje te eten en pas vanaf zeven uur ’s avonds weer een nieuwe mogelijkheid zou komen om naar een restaurant te gaan….
Om drie uur waren we weer bij het vakantiehuis en aten ons laatste stukje brood op. Die avond dan maar weer naar de pizzeria in het dorp, maar dan wilden we wel iets anders dan pizza. Bleek ook dat niet te kunnen: ja er stond wel van alles op de kaart, zoals een maaltijdsalade die wij wilden hebben, maar die kon alleen op het terras worden gegeten en niet worden meegenomen. Hoe moeilijk kan het zijn, vraag je je dan af, om een salade in een bak of voor mijn part in een kartonnen doos te doen? Dan dus toch maar weer een “soort”pizza, die wel mocht worden meegegeven.
Donderdagavond zouden we naar restaurant nummer drie gaan. We hadden keurig van te voren gebeld en gereserveerd, waren bekend in de omgeving en wisten hoe lang we er over zouden rijden, waardoor we van te voren nog wat boodschapjes onderweg konden doen. Volgens onze timing zouden we ongeveer tien voor zeven arriveren, tien minuten vroeger dan afgesproken, ware het niet dat op één km afstand van het restaurant de brug versperd was en er weer een wegomlegging was, waardoor we over half acht arriveerden (gelukkig hadden we nu wel een mobiele telefoon bij ons en het restaurant gebeld om door te geven dat we later zouden komen, maar we hadden geen idee hoeveel later natuurlijk en zagen ons zelf alweer aan een broodje zitten die avond).
Uiteindelijk hebben we op vrijdag de week nog goed en vlekkeloos af kunnen sluiten door bij restaurant nummer één tijdig te reserveren, geen wegomleggingen gehad, geen groepen die gereserveerd hadden, maar wel schitterend weer, een heerlijke drie-gangen menu en een allervriendelijkste ober en chef/eigenaar.
