Hermien – Schuldig… of niet

De kranten stonden vorige week bol met – soms absoluut niet ter zake doende – feiten rond de twee schietpartijen in ons land. De journalisten hadden het maar druk om zelfs vage contacten van de dader, te traceren en hen aan het woord te laten. Allerlei deskundigen lieten ineens van zich horen en zo leerden we dat agressieve computerspelletjes helemaal niet zo slecht zijn voor de ontwikkeling van een kind. Dat was even nieuw voor mij. Ik heb mijn – destijds kleine – kinderen altijd weggehouden bij dergelijke spelletjes en nu blijkt dat allemaal niet nodig te zijn geweest!
De kritieken in de kranten zwollen aan. Sommige lezers vonden dat vooral de schietpartij in Alphen teveel werd uitgemolken en leidt teveel aandacht niet naar een volgend exces? Al snel – ja hoor, we zijn er weer – werd er in Alphen naar de politie gewezen. Zij hadden aanwezig moeten zijn in het winkelcentrum en zij hadden de wapenvergunning moeten controleren, of zelfs nooit mogen afgeven. Alsof het politie apparaat volledige inzage heeft in medische dossiers.
‘Aandacht’, riep men. In deze harde maatschappij is het een roep om aandacht. Wel ja, maar wie hoort die aandacht te geven? De politie, de scholen, de mensen op straat of… ouders? U mag het zeggen!
In het, tot op heden, voor mij onbekende dorpje Baflo vond na een melding van huiselijk geweld ook een schietpartij plaats. Een agent, die heldhaftig de achtervolging inzette, liet daarbij het leven. Hij deed wat wij vinden dat agenten horen te doen. Daders in hun kraag vatten!
In bovenstaande gevallen blijken de daders een psychiatrisch verleden te hebben. De één was een uitgeprocedeerde asielzoeker met een zwaar psychiatrisch ziektebeeld, maar waarbij de behandeling en medicatie al enige tijd om onbekende redenen was stopgezet. De tweede kreeg, ondanks een diagnose schizofrenie, zelfs een wapenvergunning. Ook hij nam al een tijdje geen medicatie meer. Wat is de rol van de behandelende psychologen/psychiaters hierin? Welke verantwoordelijkheden dragen zij bij het behandelen en begeleiden van mensen met een al dan niet tijdelijk psychisch probleem. Hebben zij geen meldingsplicht naar de officiële instanties of directe omgeving als zij denken dat iets mis dreigt te gaan bij een, al dan niet uitbehandelde- patiënt, of hoort dit allemaal bij hun ‘beroepsgeheim’.
Natuurlijk staat iedereen op zijn achterste benen als medische gegevens zomaar worden doorgespeeld naar politie en justitie. Maar als we dat niet willen, moeten we in dergelijke gevallen, waar het bij de politie ontbreekt aan mankracht, informatie èn deskundigheid, ook eens ophouden met een beschuldigend vingertje te wijzen naar oom agent!



hermienstok 2011-04-20 09:37:40
En zijn dergelijke excessen te voorkomen? Ik weet het niet, ik denk het helaas niet!
hermienstok 2011-04-20 09:33:40
GedizTuran 2011-04-19 19:31:22
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.