LNC Gediz: Istanbul

Een maand later gingen we voor een paar dagen naar voormalig Constantinopel. Vanuit ons hotel in de wijk Taksim, gingen we winkelen in de langgerekte Istiklal Caddesi, waar nog een ouderwetse Trolleybus doorheen rijdt. We bezochten ook  Istinye Park, wat niet onderdoet voor de luxe shopping malls in Amerika, met zaken van de grootste merken. Het hele ‘park’ is een ode aan de moderne architectuur. We maakten een boottocht door de Gouden Hoorn, langs magnifieke antieke huizen. We stapten in een dubbeldekker voor een stadstoer om te eindigen bij de Blauwe Moskee, Hagia Sophia, het Topkapi paleis en de kapali çarÅŸi (overdekte Grand Bazaar). Na het Pera museum, dat in een prachtig gebouw is gesitueerd, bezochten we de cisterne (het ‘gezonken paleis’), waar het lekker koel was. Een synagoge, een kathedraal en moskeeën zagen we. We verdwaalden in achterafstraatjes die uitkwamen op eeuwenoude groene pleintjes waar we Turkse koffie konden drinken op lage rieten krukjes. Met een taxi reden we naar het bijzondere Sakip Sabanci museum in het dorpje Belek, ca. 20 minuten van Istanbul af, om met de stadsbus langs het water rijdend, terug te keren naar de stad. We wilden nog naar de prachtige Prinseneilanden, niet met een toeristische toer, maar gewoon met een stadstaxi en een veerpontkaartje voor locale bewoners. Maar we kwamen tijd tekort.

Istanbul is echt een stad waar verleden en toekomst samenkomen. Nooit zag ik op één plek zo’n verscheidenheid aan cultuur, architectuur, geschiedenis en sfeer als daar. Maar de meeste indruk maakte wel de Galata toren: toen ik daar om 17.00 uur bovenop stond en uitkeek over de Bosporus, gingen alle moskeeën aan de overkant tegelijk over tot gebed. Daar stond ik dan in 2010. Op een toren uit 528, waar eeuwen geleden de Janitsaren de stad waarschuwden voor brand. Me realiserend dat het verhaal van Jason Goodwin daar los kwam van het papier en voor mijn ogen tot leven kwam.