LNC Gediz: Tussen hemel en aarde

Op Twitter zit een meneer spiritualiteit belachelijk te maken. Hij heeft het over bomen knuffelen en het kwijt zijn van zijn karma. Ondanks alles moet ik erom lachen. Ik beschouw mezelf als een redelijk nuchter mens. Twee van mijn werkgevers zeiden zelfs ooit dat ik in een land vol droge Hollanders de meest nuchtere persoon was die zij kenden. (Dubieus compliment of eufemistische kritiek?) Toch zitten er een paar hiaten in mijn rationele benadering van zaken.

Uit nieuwsgierigheid bezocht ik eens een tarotkaartenlezer. Zij wist precies met wie ik omging en in welke situaties ik zat. Vervolgens bracht ze me in contact met mijn overleden oma voor het stellen van prangende vragen. Als zij aanwezig was, zou ik van haar een zetje opzij krijgen. Ik zette me schrap en kreeg een duw naar achteren!  Oma was er, het vragenuurtje kon beginnen. Ik vroeg haar hoeveel kinderen ik zou krijgen. Meteen popte op ‘twee’. Ik dacht nog ‘Dat klopt niet, ik wil drie kinderen’, maar omaatje antwoordde direct ‘Twee, zei ik, voor meer hebben jullie geen tijd’. (Bij leven was ze al een ijzeren dame, die in haar eentje zeven kinderen heeft opgevoed. Haar stelligheid was overtuigend.) Ik wilde van werk veranderen, dus vroeg ik haar wat mijn volgende baan zou zijn. Zij omschreef een futuristisch glazen gebouw, met veel internationaal werkverkeer. Drie maanden later werkte ik  inderdaad bij een Amerikaans bedrijf met een enorme centrale glazen hal en wereldwijde betrekkingen. En zo ging het nog even door, tot ik uitgevraagd was en Elvis left the building.

Ik heb nog legio voorbeelden van onverklaarbare verschijningen en uitgekomen voorspellingen, maar dan is er kans dat iemand het Pieter Baan Centrum inlicht. Af en toe volg ik dus mijn hoofd naar de wolken, maar verder blijf ik stevig met mijn poten in de Hollandse klei staan hoor!