Wieke – Ober, een mier in mijn soep
Met die woorden liet mijn vader ooit een bord naar de keuken terugbrengen.
Vijftig jaar later moet ik daaraan denken als er honderdduizenden gevleugelde termieten in onze borden met Afrikaans eten landen. Toen geneerde ik me dood voor mijn pietluttige vader. Een mier in je soep. Nou èn? Wees een vent en vis ‘m eruit! Frank, Zweedse Hans, gids Chaka en ik zitten buiten bij de tent. We verheugen ons op het eten en een biertje. Het heeft keihard geregend. De geuren die uit de dampende, warme aarde opstijgen zijn verrukkelijk. De maan komt op en we steken de lampen aan.
En wie hebben we daar? De familie termiet met hun doorzichtige vleugels, vele malen groter dan zijzelf. Die vleugels verliezen ze en daarna slaan ze aan het paren, zegt Chaka. Dus het wordt hier een liederlijke toestand. Hun verschijnen is normaal na een regenbui. De eerste tien termieten pluk je nog wel uit je rijst, maar als ze met z’n allen bommetjes in je bier maken wordt het minder grappig. Ineens zijn ze met z’n miljoenen. Een gordijn van vleugeltjes. Frank vindt het smerig. Ik pluk wat vleugels uit mijn mond en denk: “Mij krijgen ze niet gek.”
Maar dan wriemelen ze zich onder onze kleren. We rennen naar de tent. Gauw alle ritsen open en meteen weer dicht. Daar zitten we dan, zonder eten. Chaka roept me. Dit wil ik niet missen, zegt hij.
Een kolossale kikker, formaat mollige huiskat, schranst termieten bij een van de kerosine lampen. Een bullfrog. “He is having a Christmas dinner,” zegt Chaka. Hij wel ja. Onze borden zijn bedekt met een dikke laag vleugels.
Door een hoogpolig tapijt van afgevallen vleugeltjes waad ik naar de tent, waar Frank wild om zich heen slaat, want met mij vliegen de termieten de tent in. “Neem even een foto van die kikker!” Smeek ik, want mijn camera moet opgeladen worden. Hij gaat voor geen miljoen de tent uit, zegt hij. Hans ook niet. Mannen hè? Overal vies van en bang voor. En ik kan niet omgaan met zijn camera.
De termietenkoningin baart nakomelingen onder de grond in de termietenheuvel. Als ze niet worden opgegeten door kikkers en aardvarkens, kunnen ze wel 5 jaar worden. De koningin, zo groot als een pink, kan zelfs de 100 halen. Deze vadsige troela voert niets uit. Wel moet ze larfjes werpen, die door de andere termieten worden verzorgd.
De volgende ochtend bekijk ik de termietenheuvels met andere ogen. Ook die kunnen honderden jaren oud zijn. Zou je ze afgraven, dan vind je daar, waar het zo’n doodse boel lijkt, een wereld op zich, waarin miljoenen termieten hun piepkleine leventjes leiden. Zo moet onze schepper ons toch af en toe ook zien vanuit een onbegrensd heelal: een maf bolletje vol druk bewegende, nietige wezens: mensen! En wij maar denken dat we heel wat zijn. Echt niet.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
Winnen!
Een klamboe biedt een goede bescherming tegen vliegende insecten. Kan jij zo’n mooie klamboe wel gebruiken? Libelle mag er een weggeven van de Klamboe Collection! Laat je gegevens achter op het winformulier. Deze actie duurt tot 6 mei. Lees ook de overige spelvoorwaarden.
Gerelateerde artikelen
marg 2011-04-15 20:58:09
Annika73 2011-04-15 17:54:52
De muggen moesten mij altijd hebben; ik zat echt onder met hele plakaten en mijn kamergenoot had nergens last van. Nee logisch die beesten zaten allemaal bij mij. Zelfs met een klamboe en liters Deet vonden ze mij het lekkerste (ja, zij wel!!)
Ik heb het anti-jeuk spul gewoon gebruikt als bodylotion, want mijn hele lijf zat vol!!!
Maar ik klaag niet......want ik was wel in Afrika!!!
Verder heb ik die rotmieren die overal kropen, gewoon gegeten. Deze werden heerlijk gefrituurd!! Dus van die beesten had ik geen last.....de andere mieren kropen angstig weg omdat zij met eigen ogen konden zien wat hun lot kon worden!!! Gniffel, gniffel!!
Groetjes Anja
jules1 2011-04-14 16:48:48
Zeker het zijn prachtige plaatjes en ook de film is boeiend, maar dan wel op afstand.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.