Wieke – Hoe overleef je onder Mugabe

Heerlijk, een echte douche en wat een verrassing: op de grond liggen bloemblaadjes en doppen van boomvruchtjes. Samen vormen ze letters: feel at home. Er brandt zelfs een kaarsje bij. Wat lief.

Aan tafel, onder een rieten afdak, bedient Joseph ons. Hij vertelt over zijn vrouw, die ver weg woont. Ze is zwanger. Hij hoopt dat hij volgende maand naar haar toe kan, want hun eerste kindje is dood geboren omdat ze niet op tijd in het ziekenhuis konden komen. Ooit hadden ze een auto. Nu niet meer, omdat er nooit benzine is. “Maar ze is heel blij dat ik werk heb,” zegt Joseph.

’s Avonds komen de nijlpaarden aan land om te eten en daarom worden wij van onze kamer opgehaald door bewaker Charles. Of we dan beter opgewassen zijn tegen een ontmoeting met een nijlpaard betwijfel ik, maar de bewaker heeft er een baan aan en dat is mooi in dit land met hoge werkloosheid en een gierende inflatie.

Ophious is onze gids. Veel wild is hier niet, vanwege de droogte, maar hij leert ons kijken naar wie er altijd zijn: vogels. Er zijn geen andere toeristen, dus we hebben hem voor ons alleen. Vivien, de receptioniste, vraagt op een middag of ze mee mag. Uiteraard!

’s Avonds zitten we bij de rivier en genieten van een vlammende zonsondergang. Dan vertellen ze, zij het terughoudend, over de situatie in het land. Geen kwaad woord over Mugabe, dat is levensgevaarlijk. Wel praten ze over de schaarste en hoe iedereen moet vechten voor een toekomst. “Mijn kinderen moeten het beter krijgen dan ik,” zegt Vivien. Ophious vertelt over zijn buurvrouw. Haar man overleed en ze werd gek van verdriet. Geen man, geen geld, geen eten. Op een dag zocht ze naar voedsel in het bos. Haar kinderen waren alleen thuis. Ze hadden honger en hadden vast wat van het wortelaftreksel gegeten uit de pan die op het vuur stond. Dat had nog een dag moeten koken om te ontgiften. Ze werden zo ziek van het brouwsel dat ze overleden. Een week later werd hun moeder gevonden. Ze had zichzelf opgehangen. Een drama dat niet op zichzelf staat, horen we. Honger, schaarste en angst regeren het land.

Ik schaam me dat ik hier vakantie aan het vieren ben.

“Niet doen,” zeggen Ophious en Vivien. “Als jullie hier niet zouden komen, hebben wij geen werk.”

We laten ze met een bezwaard hart achter als we onze reis vervolgen. Ze voelen bijna als familie. Bij het afscheid omhelzen ze ons en zwaaien ons met beide armen na. Dag lieve mensen, hou vol! Op een dag keert het tij.

Op de foto’s zijn Joseph, Vivien en Ophious te zien.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

Winnen!
Als je net zo’n mooie reis als Wieke wilt maken, moet je wel eerst een mooie koffer hebben. En wat past er beter bij een Afrikaanse reis dan een koffer met een dierenprint?

Libelle mag een koffer met zebraprint van Travelbags weggeven! Laat je gegevens achter op het winformulier. Deze winactie duurt tot 25 april. Lees ook de overige spelvoorwaarden.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

Auzzie 2011-04-07 23:50:48

Nog even reageren op ontwikkelings hulp. Hier hoor je ook dat je nooit weet waar je geld terecht komt. Maar als we allemaal zo praten dan wordt niemand geholpen en dan gebeurt er dus helemaal niets. Met Worldvision en ook Hand of Hope van Joyce Meyer , deze instituties gaan naar de landen,helpen de mensen met een opleiding zodat het geen liefdadigheidswerk is,maar echte hulp. Maak de mensen zelfstandig, geef ze de middelen daarvoor en dan leiden ze een volwaardig bestaan. Er is nog zo veel te doen in deze wereld.
Fijn dat je je vriendinnetje in de gaten houdt, fijn voor haar dat ze in haar achterhoofd weet dat ze niet alleen staat. Wij doen het met Worldvision, hebben een jongen in Leshotha en een klein jochie in Mongolia. Deze kinderen gaan nu naar school maar ook de community wordt geholpen. Zo probeer je allemaal te helpen en fijn dat we het kunnen doen.
Fijn weekend.

marg 2011-04-07 20:42:58

Klopt hoor Wieke, je hebt gelijk. Stel dat we allemaal die kant op zouden gaan, het zou er net de Efteling in het hoogseizoen worden! Toch hebben wij het er wel eens over, mijn schoonvader heeft er jarenlang gewerkt om dieren te selecteren die naar de Nederlandse dierentuinen moesten gaan. Jammer dat ik de goede man nooit bij leven heb leren kennen, maar ik begrijp niet dat geen van zijn 3 kinderen daar nooit naar toe gegaan is! Voor mij een reden om dat toch nog eens ooit te doen, maar er zijn wel heel veel \"maren\" die ons in de weg zitten. Maar wie weet.....

adame 2011-04-07 17:00:22

Hoi Wieke,

Fijn dat je gezond weer thuis bent. Geweldig dat je dit allemaal doet. Velen denken: "dat zou ik ook moeten doen", maar daar blijft het altijd bij. Mijn man is al een paar keer voor ZOA-vluchtelingenzorg weggeweest. Hij komt altijd verrijkt weer thuis. Het doet je zo goed. Het maakt je wereld groter en je leven rijker. En inderdaad niet iedereen hoeft er naar toe. Toch is het fijn dat er mensen zijn die het wel doen.
Veel succes met je nomaden-gen. Ik hoop nog veel van jouw hand te lezen.

Groeten
Annet Dam

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.