Astrid. Afluisteren…..
Het is veel te lang geleden dat ik alleen op stap ben geweest. Dat besefte ik vandaag toen ik in mijn eentje door Den Haag liep. Alleen er op uit. Vroeger deed ik dat wel vaker. Beetje struinen, met niemand rekening houden en gesprekken afluisteren. Als je kinderen of vriendinnen bij je hebt, komt er niets van afluisteren en dat is nou juist zo leuk.
Dus sloeg ik mijn slag deze morgen. Ik vertrok al vroeg naar Den Haag voor Libelle Nieuwscafé met het idee om even te shoppen. Ik hield er geen rekening mee dat de winkels pas laat in de ochtend opengingen. Maar dat maakte eigenlijk niets uit. Ik installeerde me in een lunchroom met Libellekrant en een kop thee. Nog geen minuut later werd de tafel naast mij bezet door een oudere man en een jonge vrouw. Zij had vandaag haar sollicitatiegesprek, midden in de zaak. Ze werkte nu nog in een andere broodjeszaak, maar daar konden ze het niet trekken. De vestigingsmanager was een dom wijf die meer buiten stond te roken dat broodjes verkocht. Al haar goede ideeën werden met één slinger van de tafel geveegd en ja, ze zou heel veel klanten meenemen als ze hier zou komen werken.
Ik keek in de krant, maar luisterde naar het bijzondere gesprek. Verderop hoorde ik een twee vrouwen zeggen dat de Bijenkorf al open was. Ik besloot daar heen te gaan hoewel ik wel benieuwd was of het meisje aangenomen zou worden. Maar dat zou nog lang duren want ze was nu bezig al haar briljante ideeën uit te leggen. En dat waren er nogal wat. Iets met gist bewerken, doorbakken gevulde koeken en met klantvriendelijkheid.
Onderweg naar de Bijenkorf werd ik aangesproken door een jongen van een jaar of 18 met een rode neus op. Hij maakte zich hard voor de Clinic Clowns. Ik bleef geduldig staan met één oog verlangend gericht op de ingang van de Bijenkorf. Na een uitleg van zeker vijf minuten bedankte ik de jongen voor zijn geweldige inzet. Hij keek verrast. Die had hij niet aan zien komen.
Ik kocht geweldige schoenen, slenterde nog wat rond en had nog een fascinerend gesprek met een vrouw die zonder jas van huis was gegaan en nu een jas moest kopen want ze had het zo koud. Uiteindelijk belandde ik Dudok waar ik alle Libelle mensen weer ontmoette. Het was een topdag. Zo eentje waarvan ik het jammer vind dat die voorbij is.
Lees ook
