HET LEVEN LIEF

Thuisgekomen kwamen de bloedneuzen, niet zo een klein beetje ook, het bleef gezellig lopen, ook een bijkomstigheid, maar ze hadden er niet bij verteld dat het wel héél lang zou gaan duren. Na 8 dagen thuis als een kwelling steeds die 15 treden van de trap op en af te gaan, alleen om te slapen en mijn neus vol met tampons vond ik het wel tijd om mijn leven weer even op de rit te zetten en wij vertrokken naar ons chaletje in de bossen, drie treden als trap en ik was zo in bed.

Die was het ineens zat, al die bebloede T-shirts, steeds het bed verschonen, mij natuurlijk ook, ik merkte er weinig van. Zij ineens het ziekenhuis in Zwolle gebeld en hier in Hoogeveen, want ze kreeg in de gaten dat ik al vier dagen niets gedronken en gegeten had, ik loop altijd met een flesje spa in mijn hand, leeg of niet dus al die tijd dacht zij dat ik aan de lurk zat. Niet dus. In no-time lag ik in het ziekenhuis hier in Hoogeveen, een dokter vertelde mij dat ik net op tijd was want mijn witte bloedlichaampjes waren de weg kwijt, die stonden op 1.2 en dat aan de comateuze kant.

Na vier dagen knokken met drie artsen continue om mij heen en een vrouw die doorlopend bezoek mocht hebben kwam ik uit een diep dal, ik was bij de poort maar men wilde mij nog niet hebben.
Nooit wist ik wat echte angst was, nu kan ik zeggen “Mijn God wat was ik bang om te sterven!”

De volgende chemo heb ik overgeslagen, het slaat een gat ik je hersens, je denkvermogen staat op nul en de angst overheerst omdat je bang bent dat het je weer kan overkomen en dan zou ik het niet redden. Nu moet ik opnieuw alles langzaamaan doen, alles is totaal de weg kwijt, mijn gezicht was door die chemo zo verbrand dat ik volop in de vaseline zat, leek wel een glimworm, maar het baard en snorgezicht is nu gelukkig weg. De angst? Ja die is er nog.