Libelle home » Algemeen » LNC Gediz: Benito

LNC Gediz: Benito

Benito heet hij en ‘tig jaar geleden werd hij uit de Sardijnse zee gevist om in Nederland te duiken voor enkele grote bergingsbedrijven. Na zijn pensioen lonkte echter zijn zonnige geboorteland en begon hij duiklessen te geven in het zuiden van Sardinië. Over de zeventig jaar is hij intussen. ‘Onder water is een wereld, zo groot als boven water. En zo mooi…’, vertelde hij me op een zomeravond op het Italiaanse eiland. Een klein, tanig mannetje, zongebruind, zilver haar en een twinkeling in zijn ogen. Hij dook al meer dan zestig jaar in verschillende wateren en had fascinerende dieren en formaties gezien. Hij vertelt graag zijn verhalen aan wie het leven van een oude man wil horen. Maar altijd grinnikend als een ondeugend jongetje.

Over zijn harde kindertijd, als zoon van een hardwerkende weduwnaar, die zes monden te voeden had. Over de priester in zijn dorpje, voor wie hij als klein mannetje de miswijn moest halen bij de beste wijnboer. Tot hij erachter kwam dat die wijn zo lekker was, dat de priester wel wat kon missen. Natuurlijk vulde hij de fles bij met water. Met blauwe billen zat hij de volgende dag in de schoolbanken. Over de juf waar hij verliefd op was. ‘Ah, die signora was zo mooi, ik was zo verliefd op haar. Mijn beste vriendje tilde eens haar rok op, omdat ik nieuwsgierig was naar de kleur van haar onderbroek. Het was een witte en we kregen straf, aiaiaiai! Daarna wilde ik natuurlijk weten of ze ook roze ondergoed had…’ Over dat hij op het schip van Jacques Cousteau stuitte tijdens een duik met vrienden in de Middellandse Zee. ‘We mochten aan boord en kregen alles te zien. We hebben zelfs samen gegeten!’ Over zijn vrouw, waar hij na al die jaren nog gepassioneerd van houdt, ondanks haar onhandigheid. ‘Zij kreeg van mij een gloednieuwe auto. Bij de eerste rotonde reed ze rechtdoor, tegen de lantaarnpaal aan. Een andere keer was ze volledig verdwaald tijdens een ritje en ben ik haar gaan zoeken. Ze kan ook niet koken, dat doe ik thuis’, vertelt hij trots, want dat leerde hij van Mario bij de marine. ‘Het geheim van een goede lasagne is de suiker en azijn’, vertrouwt hij me toe.

Als ik dan na zoveel avonden prachtige verhalen gehoord te hebben, op het punt sta om te vertrekken, krijg ik een omhelzing en een cadeau bij het afscheid. ‘Dit is mijn laatste duikbril, die is voor jou. Altijd afspoelen met kraanwater en nooit in de zon laten drogen. Geniet van de wereld onder water.’

Dat zal ik doen, Benito en iedere keer dat ik duik, neem ik jou en je herinneringen met mij mee.