Moet…iets…creëren!
M’n leven is zoals het moet zijn: drie schatten van jongens, een heerlijke man, een goede baan, een lekker huis en – toe maar – twee auto’s voor de deur. Er ligt wel een stapel was en de kozijnen op de eerste verdieping mogen best een likje verf, maar al met al loopt alles op rolletjes. Ik kan tevreden zijn.
Kán tevreden zijn…maar dat is natuurlijk niet het geval. Want laten we eerlijk zijn: menig mens vindt de aanblik van een strakblauwe hemel en een rimpelloze waterspiegel beeldschoon, maar de gemiddelde zeiler heeft toch echt liever golven en deining: cruciaal voor een geslaagde zeiltocht. En ik ben dan natuurlijk die zeiler. De wind is gaan liggen en de golven zijn opgegaan in een strakke waterspiegel. En zoals na regen zonneschijn komt, zo gaat het bij mij kriebelen als alles in mijn leven op orde is. In het verleden hebben deze kriebels, ik ken ze maar al te goed, al tot talloze grote en minder grote veranderingen geleid. Gezinsuitbreiding (check!), een opleiding (of nee, toch maar niet), een nieuwe baan (check!), een boek uitgeven (doodgebloed), enzovoorts, enzovoorts.
Ze zijn er dus weer. En daar moet ik natuurlijk iets mee, want ik word onrustig van ‘de kriebels’. Dus deed ik van de week verwoede pogingen mijn honger naar ‘iets nieuws’ te stillen. Op welk vlak ligt de bevrediging dit keer? Zoals altijd begon de zoektocht bij kinderen. Zijn deze kriebels een vermomming van een hardnekkige kinderwens? Ik hoefde er tot mijn verbazing niet meer dan twee seconden over na te denken: in mijn hok wordt geen ei meer uitgebroed. Deze kip is klaar. Ok ehhh, een nieuwe carriere move dan? De wens om iets totaal anders te gaan doen is altijd wel op de achtergrond aanwezig, maar ik heb nooit kunnen vaststellen wat me echt gelukkig zou maken. Een online beroepskeuzetest bood uitkomst. Ik beantwoordde naar schatting zo’n 2683 vragen (ok, misschien waren het er ietsje minder) over wat ik wel/niet leuk vind en wat ik wel/niet kan. Nu ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik gestructureerd, ambitieus, specialistisch en regelneverig ben, maar ik was benieuwd naar welke beroepen zich dat zou vertalen. De uitkomst was teleurstellend: politieagent bij de vreemdelingendienst (say what?!), boekhoudkundig medewerker (gáááááp…), beleggingsanalist (ruikt naar economie…bah!) en meer vreemde beroepen. De enige suggestie die me wel leuk leek was luchtverkeersleider. Aan de andere kant: ik heb er wel eens een documentaire over gezien en het blijkt één van de meest stressvolle banen ter wereld te zijn. Even niet opletten en je hebt een ramp op je geweten. Hmmm…toch maar niet.
Misschien moet ik m’n kriebels eens in iets anders gooien, iets wat niet meteen m’n hele leven op z’n kop zet. Een hobby bijvoorbeeld. Yes dat ís het, een hobby! Ik vond het briljant. Maar toen kwam de onvermijdelijke vraag: wat voor hobby? Ik stelde mezelf de vraag in welke elementen de hobby moet voorzien. In de eerste plaats wil ik iets creëren. Daarmee valt bijvoorbeeld het verzamelen van wat-dan-ook al af. Tweede vereiste is dat het ‘instant gratification’ moet geven. Ik moet er meteen blij van worden, dus niet eerst een half jaar cursus volgen om een bepaalde vaardigheid meester te worden. En ten derde: het moet niet te duur zijn. Althans, niet meteen. Ik zie mezelf al helemaal een hobbywinkel leegkopen om een vliegende start te kunnen maken met iets waar ik na twee weken jammerlijk op uitgekeken ben. Dat zou minder zijn, bovendien zonde van het geld. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik elk hobby-idee op basis van deze drie vereisten kan afschieten:
- Een nieuwe taal leren – duurt te lang… en ach, met engels kom je al een heel eind.
- Een muziekinstrument bespelen – kost veel geld versus grote kans op doodbloeden.
- Schilderen – ben ik bij voorbaat al op uitgekeken.
- Zelf kleding maken – bezit geen naaimachine, dus duuuuur!
- Scrapbooking – is misschien wel leuk, maar dan maak ik liever digitale albums
- Kleien – waarschijnlijk maak ik daar één keer m’n handen aan vuil waarna ik de hele bezigheid aan de wilgen hang.
- Enzovoorts….enzovoorts
Afijn, ondertussen loop ik dus nog steeds met m’n kriebelige ziel onder m’n arm, zoekend naar een nieuwe impuls in m’n leven. Er dient zich uiteindelijk vast wel weer een leuk projectje aan, maar voorlopig zit ik vanavond ‘as usual’ op de bank tv te kijken. Creëer ik in ieder geval een geestdodende avond.
Lees ook
usa58 2011-05-10 11:00:14
GedizTuran 2011-05-09 07:24:09
internetredactie 2011-05-09 04:37:28
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.