Hermien – Vrouwtje Umriet

    
    



    
 








	
 


´Als vrouwtje umriet langskomt, moet jij me redden´, roep ik in het begin van ons verblijf in Slowakije tegen mijn man. Umriet betekent ´sterven´ en ik zal  uitleggen hoe deze mevrouw aan haar bijnaam komt. Het begon met een heel verhaal over umriet en umrella toen ik de betekenis van het woord nog niet kende. Met veel gebaren wist ze me duidelijk te maken dat er iets ergs gebeurd was met ons buurmeisje. Zodra ze weg was haalde ik het woordenboek erbij en schrok me rot. Wat was er met Macelka aan de hand? Die zagen we de volgende dag fietsen en bleek kerngezond. De hele vakantie heb ik geprobeerd haar verhaal te ontrafelen. Zelfs Irena, onze Duits sprekende berggenoot, kon me niet helpen. Uiteindelijk bleek de vrouw van de zoon van de vorige eigenaar – volg je het nog – die toevallig ook Macelka heette, te zijn overleden. Triest natuurlijk, maar wij kenden haar niet eens.


De vakantie daarop was het weer raak. In zwarte rouwkleding gehuld kwam ze langs om te vertellen dat haar zoon dood was en om haar verhaal duidelijk te maken, had ze een paar foto’s van hem meegenomen. Ik betuigde mijn oprechte deelneming.


Tot onze verbazing kwam enkele dagen later de zoon van vrouwtje umriet in zijn oude Lada voorbij rijden. We snapten er niets van. Was er dan nog een zoon?


Afgelopen najaar was het weer raak. Moeder was overleden, begreep ik uit haar woorden. Heel naar en troostend bied ik haar voor de zoveelste keer mijn schouder. Dit keer bleek het echter om de moeder van onze goede vriendin Irena te gaan. En die informatie had ons natuurlijk allang bereikt. We weten nu dat vrouwtje umriet gewoon de omroeper van slecht nieuws is op onze berg.


 


Ze overvalt me als ik de buitenmuur sta te schilderen. Manlief is in geen velden of wegen te bekennen en vluchten kan echt niet. Ze moet altijd mij hebben. Met haar zelfgeknipte haren en tandeloze mond komt ze grijnzend op me aflopen. Ze drukt mij tegen haar aan en ik hoop dat mijn verfkleding geen afdrukken achterlaat op haar zwarte kleding. Beleefd vraag ik hoe het met haar gaat. Dom, ik weet het. Natuurlijk ging het niet goed met haar, vertelde ze. Het gaat nooit goed met haar en weet je, die hond van jullie, die heeft een kip te pakken gehad. Ergens was ik opgelucht. Iedereen op de berg leeft nog, maar die hond van ons… Hoofdschuddend vervolgt ze haar weg naar beneden om onderweg iedereen te vertellen over die hond van die Hollanders.


 


Inmiddels weten we dat op het Slowaakse platteland een sterfgeval de nabestaanden veel aandacht oplevert. Ook terminaal zieke mensen genereren veel aandacht. Iemand, die zijn hele leven niet of nauwelijks door de gemeenschap werd bekeken, kreeg tijdens zijn ziekbed volop aandacht. Hij had kanker, maar knapte zelfs kortstondig op van al die warme zorg waarmee hij ineens omringd werd. Jammer dat men hem niet eerder zag staan. Het had zijn hele leven zoveel aangenamer kunnen maken.


 















x




                        

                            

                                
hermienstok 2011-05-12 07:38:32

                                    

                                    Gediz, fijn dat jou het tragische hieraan opvalt. Haar leven is zo leeg... Wij, en vooral nu onze hond, zorgen voor wat reuring op de berg. Voor ons is het heerlijk rustig en we genieten van de stilte. Als je er altijd woont en gewoond hebt, is je wereld klein, heel erg klein.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
GedizTuran 2011-05-11 20:58:53

                                    

                                    Ach, grappig en schattig tegelijk eigenlijk...en tragisch natuurlijk, laten we dat vooral niet vergeten.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
hermienstok 2011-05-10 20:34:03

                                    

                                    Wat een leuk compliment USA58. En als de Libelle me een vaste column zou aanbieden, weet ik al wat ik zou antwoorden, want ik vind het heerlijk om te schrijven!
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x