Wieke – Jan en Jean
Niemand zegt: “Hé, leuk, jij ook hier?” Ik logeer één nacht in een Ibis vestiging vlakbij het vliegveld en de omgeving is zó saai en anoniem dat ik er een Alleen op de wereld gevoel van krijg.
Ik heb een paar uur vrijaf in Brussel. Morgenochtend reis ik door en het is nu vier uur ’s middags. Ik wil naar het centrum, want hier loert de verveling vanuit elke hoek. De receptionist wijst me de bushalte en een halfuur later sta ik op de Grote Markt.
Het is echt rosé-op-terras-weer, gezellig druk en het ongelukkige gevoel dat me in die geestdodende wijk bekroop is op slag over. Ineens zie ik dat dit het terras is waar ik als zestienjarige zat tijdens een werkweek met school.
Wat heerlijk dat ik hier nu alleen ben en me niet hoef te voegen naar een programma. Waar ga ik eten? Ergens waar ze frieten hebben. Ik slenter wat rond en kom een vuilnisophaler tegen die er leuk uitziet in zijn groen met rode uniform. Karretje ook groen, alsof er een styliste bezig is geweest.
Hij komt uit Polen, heet Jan en staat hier de hele dag zooi op te vegen en in dat leuke karretje te kiepen. Iemand moet het doen, je hoeft er niet bij na te denken en dat is prettig, vindt hij. Dat iedereen zijn troep op de grond gooit, boeit hem niet. Deden wij dat niet, dan had hij geen werk en daar zit iets in. De Grote Markt ligt er smetteloos bij. Hij spreekt goed Vlaams en zo kun je met een “nou, dáág Jan, werkze hè?” prima met een Poolse Jan in België communiceren.
Ik loop een restaurant binnen waar hoge hoeden aan het plafond hangen. Curieus. Vroeger, vertelt de ober, was dit eeuwenlang een hoedenatelier waar vorsten, diplomaten en adellijke lieden uit binnen- en buitenland hun hoge hoeden lieten maken. Les Chapeliers was een bloeiend en wereldberoemd bedrijf en het restaurant heet nog steeds zo.
De vertellende ober heet Jean. Of je nou Belg, Hollander of Pool bent, de naam Jan is een blijvertje. Hij zet vis, Vlaamse friet en wijn voor me neer. Wat een feestje zo, met mezelf en Jean die zoveel weet.
Als ik, wiebelig van de wijn, de bushalte opzoek, heb ik het gezellige gevoel dat ik nu twee kennissen in Brussel heb: Jan en Jean. Het is donker als ik bij het Ibis arriveer en zo valt die dooie boel niet meer op. De kamer is prima, 5x zo goedkoop als in het centrum. Ogen dicht en morgen vliegen!
Voor wie bij Les Chapeliers wil eten: Hoedenmakersstraat 1-3, vlakbij de Grote Markt.
Gerelateerde artikelen
Lees ook
dittefrehe 2011-05-31 19:00:25
Ik wil even zeggen dat ik je een ontzettend leuk mens vind, met 2 benen op de grond en altijd verzeild in de leukste situaties. Ik lees je colum altijd als eerste en met veel plezier om er daarna met mijn moeder (90)over te praten.
groetjes Ditte
Bobby21 2011-05-25 10:56:10
wieke 2011-05-24 21:12:53
Gossie, ik dacht bij het lezen van de titel dat je even de partner van Tineke had geleend! Maar nee, hoe zou ik daar nou weer op komen?!
quote]
Dat mag toch wel???
Ik ben nog niet heel erg uitgerust. Gisteren wel, maar ik moest ook dingen inhalen. Vandaag op de kleindochters gepast. Heel gezellig, maar uitrusten is er niet bij. Ach, dat kan altijd nog als ik niet meer kan lopen. Die heb ik van Zuster Ludgera, een schat van een non die een halve eeuw op Java met leprapatiënten werkte. "Ik ga pas met pensioen, als ik niet meer kan lopen. Zitten kan altijd nog," zei ze toen ze 80 was en nog middenin het werkende leven stond.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.