Libelle home » Dieren » Een hond wil maar een ding: mee!

Een hond wil maar een ding: mee!

‘Een hond wil maar een ding: mee!’

Mijn man en ik zijn een aantal dagen naar Vlieland geweest. Op zich niets bijzonders zou je denken, maar dit keer bleven onze zonen voor het eerst thuis. Op achttien en twintigjarige leeftijd is dat ook doodnormaal. Toch was het voor mij als moeder bij het vertrek wel even slikken. We vertrokken op zondagsochtend om kwart voor elf. Het huis was verder nog in diepe rust. Om de overgang, tussen op vakantie gaan met en zonder onze jongens, niet al te groot te laten zijn, namen we onze Cocker Spaniël ‘Rakker’ mee. Hij hield zich prima op de boot. Nadat we ons hadden gemeld bij de balie van het hotel werd ons gevraagd: ‘Heeft u wat meegenomen?’

‘Ja, onze hond,’ antwoordde ik enthousiast, niet precies begrijpend wat hij bedoelde.

‘Oh, maar dan hoef ik niet op mijn lijstje te kijken, dan heeft u de hondenkamer.’

Het hotel weigerde namelijk honden, kwamen we pas achteraf achter, maar blijkbaar hadden ze voor ons voor deze ene keer een uitzondering gemaakt. De kamer lag op de begane grond en via een tweetal deuren kwam je direct uit op een dijkje, waar veel eigenaren liepen om hun hond uit te laten. Ideaal!

We kwamen met lichte motregen aan, maar besloten meteen na het inchecken van het hotel een flinke boswandeling te maken. En dat deden we iedere dag. Het eiland leent zich hier ook het beste voor. De ene keer liepen we uren over het strand en de andere keer weer door het heerlijk naar dennenappels geurende bos. De eerste avond bleef Rakker, bij ieder geluidje komend vanaf de gang, met gespitste oren naar de deur kijken. Hij verwachtte natuurlijk onze jongens. Maar nee, hij moest het de komende dagen even alleen met ons doen. Volgens de weersberichten zou het slechts een dag zonnig zijn, dus hadden we de zonnebrandcrème en zonnebrillen maar thuis gelaten. Met rood verbrande koppies als resultaat.

Het was grappig om te zien hoe Rakker steeds opnieuw het zeewater uittestte op de mogelijkheid van of het drinkbaar was of niet. Gevolgd door veel gewapper met zijn flaporen. Nee, ook hier was het water veel te zout. Misschien zou het verderop beter zijn. Eenmaal bij het restaurant aan het strand, waar we iedere middag lunchten, slobberde hij dankbaar van het water in het al klaargezette drinkbakje. De lunchpauze was hem niet naar zijn zin. Hij wilde meteen weer door. Zijn baasjes wilden wel even een korte pauze. Wij beschikten ieder maar over twee kantoorbenen in plaats van vier afgetrainde pootjes.

Tijdens een wandeling in de duinen wachtte onze hond nog een massale aanval van een colonne teken. Gelukkig beschikte Rakker over een geheim wapen. Een witte vacht. Op een teek na kon ik ze ieder half uur snel weer verwijderen. Twintig teken was de oogst. De meest hardnekkige haalde ik in de hotelkamer weg met de meegebrachte tekentang. Ja, we waren goed voorzien van onze standaard wapenuitrusting.

Bij terugkomst met de boot nog even het plaatsje Harlingen in geweest voor een wandeling. Alle andere keren vertrokken we meteen per auto met onze jonge kinderen, dit keer hadden we de tijd aan onszelf. Uiteraard aten we er een broodje vis. De dag na onze terugkomst hadden we geen kind meer aan onze hond. Hij lag heerlijk in zijn mandje bij te komen van alle lange wandelingen. Wat hem betreft is dit uitstapje voor herhaling vatbaar. En wat mij betreft ook!