Femke – vat vol tegenstrijdigheden

Een vat vol tegenstrijdigheden. Dat ben ik.
Ik ben brutaal, maar soms ook schuchter. Ik kan keihard oordelen, maar onverwacht ook heel lief uit de hoek komen. Ik ben gelukkig getrouwd en desondanks een enorme flirt. Hoewel anderen soms een beetje moeite hebben met die tweeledigheid, begrijp ik mezelf heel goed. Juist al die kenmerken maken mij tot mij. Maar toch, ook ik kan mezelf soms niet helemaal doorgronden…
Ik denk dat mensen mij een open boek vinden, iemand die vaak lacht en makkelijk praat. Er zijn inderdaad hele periodes waarin ik me zo voel. Heppie-de-peppie. Dan loop ik met mijn iPod door de stad heel hard met Beyoncé mee te zingen en voel ik me boven op de wereld. Alles wat lekker moet lopen, loopt lekker en ik heb het idee dat ik controle heb. De boel kan overzien. Mijn dagen zitten vol, maar niet te vol, ik ren van hot naar her en vind alles leuk en spannend.
En dan ineens slaat het om. Bam!!!
Zin wordt on-zin. Of gewoon geen zin. Interesse wordt desinteresse. De grote vraag is: waarom? Het lukt me vaak niet om uit te vinden door welke gebeurtenis dit gevoel opgewekt wordt. Ik Âbesluit meestal maar een tijdje op de autoÂmatische Âpiloot te leven. Dat betekent: minder de deur uit, telefoontjes wegdrukken en sociale bijeenkomsten overslaan.
Na Âverloop van tijd vind ik dat ik ‘niet moet zeuren’ en me maar weer eens in het normale leven moet begeven. Dus ga ik naar buiten. De grote, boze buitenÂwereld in. De fiets op, de straat op. Ik rijd naar een café. Een feestje, hoe moeilijk kan het zijn? Best moeilijk. Daar kom ik al snel achter. Wanneer ik de drempel overstap, voel ik me een wiebelig kwetsbaar vrouwtje. Zo van: als je blaast, val ik omver.
Geen gesprek gaat zoals het hoort te gaan. Ik stuntel en door mijn onhandigheid stuntelt ook mijn Âgesprekspartner. Ik lijk wel een puber. Vroeger dan Âgepland stap ik weer op mijn fiets richting huis. Het enige wat ik wil, is in mijn eentje naar The Godfather kijken.
Op een zeker moment verdwijnt de ellende als sneeuw voor de zon uit mijn lijf en leden. Zo gaat het elke keer. Fluitend sta ik ’s ochtends weer op, ik klets met de bakker, lach met de conducteur in de trein. De woorden komen vloeiend uit mijn mond. Ineens ligt de wereld weer aan mijn voeten. Raar, hoe dat werkt.
Lees ook







rensie 2011-06-11 14:56:03
joannawed 2011-06-04 14:37:55
Het is alsof jij mij beschrijft!!!Alleen ik kijk niet graag naar The Godfather:)
Soms heb ik van die dagen dat ik denk dat ik iemand anders ben en van afstand naar mezelf kijk...Heel herkenbaar (en heeft niks met ziektes of hormonen te maken!!!)
Groetjes Joanna
mijntweedeik 2011-06-01 12:18:44
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.