Hermien – Trots op mijn land

Rond tien uur werd ze door manlief bij ons thuis afgezet. Hij ging met de overige drie personen richting Europoort, maar zij zou de dag met mij doorbrengen. Natuurlijk begonnen we de dag op zijn Hollands met koffie. Dochterlief kwam er gezellig bij zitten en onze gast vroeg honderduit over het leven in Nederland. Zij was voor het eerst van haar leven buiten Afrika en zoog werkelijk al onze verhalen op. Dochter vertelde over haar studie en natuurlijk wilde zij weten hoe zij iedere dag in Rotterdam kwam. Gewoon met de bus, was voor haar, inwoonster van Johannesburg, niet zo gewoon. Helemaal verbaasd was ze over het feit dat dochterlief af en toe schold als het openbaar vervoer weer eens te laat was.

‘Maar er zijn bussen en ze komen…, waar maak je je dan druk over?’

Na de koffie nam ik haar mee naar Kinderdijk. Deels omdat al die molens bij elkaar indrukwekkend zijn, maar ook om haar vragen over Hansje Brinker, het jongetje dat met één vinger een dijkdoorbraak wist te voorkomen, te ontkrachten. Ze was onder de indruk van de uitleg die ze kreeg in het bezoekerscentrum over het gevecht van de Nederlanders met het water. De bezoekersmolen gaf een aardig beeld van de leefomstandigheden van een molenaarsgezin in vroegere tijden en … ze heeft echte klompen aangeraakt.

Halverwege de wandeling spreidde ze vol ongeloof haar armen. Hoe konden de Nederlanders zoveel eeuwen geleden al zoiets geweldigs bedenken om hun waterprobleem op te lossen.

Waarom kan men dat in haar land niet zelf, vroeg zij zich hardop af.

Op weg naar Rotterdam reden we door Zuid. Wat is het hier allemaal schoon en opgeruimd, vond zij. Ik wees naar het zwerfafval op de middenberm. Verbaasd keek ze me aan. Dat kleine beetje. Daar maak je je toch niet druk om. Ze vindt Nederland schoon, georganiseerd en de mensen zijn vriendelijk.

Hotel New York, met zijn rijke historie van de Holland-Amerikalijn, is de perfecte plaats voor een gezellige lunch. Vervolgens staat een vaartocht door de Rotterdamse havens gepland. Zoals ik al had verwacht, keek ze haar ogen uit. Wat imponerend, zo’n grote haven heeft ze nog nooit gezien. Ze ziet slechts een klein deel.

Als we later over de Erasmusbrug lopen, kan ze er niet er niet over uit dat wij, twee vrouwen, zomaar samen door de stad kunnen lopen. Dat is in Johannesburg echt niet mogelijk, vertelt ze. Of ze nog iets negatiefs vond van Nederland? Eh ja, ze vond het hier zo duur. Dat klopt. Wij betalen veel belasting en dat maakt alles duurder. Maar dankzij deze belastingen hebben we bussen, wordt afval opgeruimd en kunnen wij ons nog redelijk veilig over straat bewegen.

Ik heb vandaag even door haar ogen naar ons land gekeken en weet je, dan ben ik er trots op dat ik hier woon! Alhoewel ze me met al haar verhalen ook vreselijk nieuwsgierig heeft gemaakt naar haar land.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

hermienstok 2011-06-07 12:27:54

Willy, denk je niet dat tussen het \'te netjes\' van vroeger en \'te veel\' vrijheid van nu een goede middenweg is? Ik zie het bij mij in de straat. Overdreven op elkaar letten doen we niet, daar hebben we het allemaal te druk voor, maar ik weet dat als ik aanbel voor hulp, dat ik hulp krijg. Zouden we niet langzamerhand richting die middenweg gaan, omdat wij toch allemaal wel een beetje behoefte hebben aan een warme leefomgeving. Burendag en de zomerse straatfeesten zijn echt iets van de laatste jaren. Er is duidelijk behoefte aan, zolang het maar geen geroddel en gegluur opleverd. je hebt gelijk, we zijn een rijk land met een mooie cultuur en een grote diversiteit aan muziek. Van de polka tot de nederpop, van Nick en Simon tot the Golden Earing...en niet te vergeten ons grootste exportproduct André Rieu. Daar mogen we ook best trots op zijn. Die man doet het toch maar even.

hermienstok 2011-06-07 12:22:14

Mijntweedeik, als alle kinderen een moeder als ik hebben, zullen ze het allemaal tot vervelens toe moeten aanhoren. Ik ben gek op geschiedenis, dus geef het graag door. Maar ik ben ook trots op het stukje multiculti van Nederland. Afgelopen weekend was ik nog even op de Rotterdamse markt en geniet van al die bijzondere dingen die er te koop zijn. Zonder deze multiculturele samenleving zaten wij nog steeds alleen aan de piepers met spruiten. Niets mis mee, maar al deze mensen hebben onze samenleving toch verrijkt met heerlijke gerechten. Bovendien kun je op zo\'n markt altijd vragen wat je met een bepaalde groente moet doen. Er is altijd wel iemand die je uitgebreid wil uitleggen hoe je iets moet bereiden. En ik was er afgelopen week voor stof en werd benaderd door een allochtone dame, die in moeizaam Nederlands van mij wilde weten of bepaalde stug katoenen stof ook gebruikt kon worden voor ondergoed. Heerlijk, dergelijke gesprekken, waar je kunt leren van een ander.

hermienstok 2011-06-07 12:12:16

HennyM, gek is dat eigenlijk, dat je pas als je zelf niet meer in Nederland woont, ziet hoe mooi het hier is en hoe goed we het hier hebben. We klagen wel over o.a. bezuinigen, maar zelf merk ik ook iedere keer als ik in Slowakije ben, dat wij helemaal geen reden tot klagen hebben. Natuurlijk is het hier geen utopia, maar we hebben het hier goed! Toen ik over de waterwerken vertelde, inderdaad ook over de Deltawerken, was ik gewoon trots op de kennis die men hier heeft om het gevecht met het water aan te gaan. En wat denk je van de Rottedamse haven. Het enige dat ik wel zo snel mogelijk duidelijk heb gemaakt, dat wiet echt niet tot de dagelijkse voeding van de Nederlander behoort, vrijwel iedereen op gewone schoenen loopt - ik heb vroeger overigens wel op klompjes gelopen - en dat onze kaas erg lekker is! En mijn man vroeg de volgende dag of ik wel had verteld waarom er in het centrum van Rotterdam zoveel moderne architectuur te zien was... Alsof ik de bombardementen van 1940 zou vergeten. Je hebt gelijk, we mogen best eens wat meer uitdragen hoeveel kennis wij hebben en hoe mooi ons land is.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.