Kleurenblind, geen hulp alstublieft
Al sinds zijn geboorte houd ik rekening met het feit dat mijn zoon kleurenblind zou kunnen zijn. Ik ben namenlijk drager van het gen voor kleurenblindheid. Het leren benoemen van de kleuren verliep voor mijn zoon stukken moeilijker dan voor mijn dochter.
De leidsters op de peuterspeelzaal hielpen hem hier niet echt mee. Bij spelletjes over kleuren kreeg hij meestal geen beurt, jij weet het toch niet zei die ene juf altijd. Als driejarige kon hij al hele tactische antwoorden geven. De buurman zei een keer als grapje dat mijn zoon mooie groene schoenen had. (Ze waren blauw). Mijn zoon zei toen niet zoals de meeste kinderen: "Nee ze zijn blauw." Hij zei vrolijk: "Ja dat zeg jij."
Op de basisschool heb ik gelijk verteld dat het zou kunnen dat mijn zoon kleurenblind was. De juf pakte het goed op en oordeelde bij kleurenwerkjes niet al te streng. Een sinaasappel die gekleurd was met een bruin/oranje potlood keurde ze bij hem nog goed, een blauwe banaan niet.
De invaljuf was een keer hoogstverbaasd dat ik mijn zoon uitgebreid prees voor een rupsje nooitgenoeg met wijnrood hoofd en blauw/groen lijf. Ik was heel blij dat het rood met groen was en geen oranje met blauw. Ze riep mij even apart om te vertellen dat iedereen toch weet dat rupsje nooitgenoeg grasgroen met tomaatrood is! Na mijn uitleg oordeelde zij ook minder streng.
Zes weken geleden waren we bij de schoolarts en is ons vermoeden bevestigd, mijn zoon is kleurenblind.
Als we samen fietsen of boodschappen doen moet ik er altijd aan denken dat hij de kleuren anders ziet dan ik. Als ik wil stoppen om over te steken bij een gevaarlijke bocht naar links zei ik tegen mijn dochter altijd we stoppen bij de …… kleurige auto. Tegen mijn zoon moet ik zeggen we stoppen bij de paal met het bordje 30. Ook bij het boodschappen doen is de aanpak anders. Pak jij eens een zakje geraspte kaas met een blauwe sticker wordt nu: pak jij eens een zakje kaas met het woord belegen erop. De goede yoghurt of melk pakken gaat ook met letters en niet met de kleur. Oriënteren op letters geeft voor hem een beter resultaat dan oriënteren op kleur.
Mijn zoon is nog maar oudste kleuter dus echt goed lezen kan hij nog niet. Al spellend staat hij voor het vak: m a g e r e. Dan is er altijd wel zo’n bijdehandte dame (meestal 50 plus) die zegt: "Zal ik je even helpen ventje? Je moeder geeft je zo’n moeilijke opdracht, het is die lichtgroene!"
"Mam het is wel aardig hoor dat die mevrouw mij wil helpen, maar wat heb ik daar nou aan! Al die pakken yoghurt zijn lichtgroen." schalt het dan door de supermarkt.
Oproep aan alle aardige dames en heren die een spellend ventje in de supermarkt willen helpen: Het is voor kleurenblinde jongentjes belangrijk dat ze zich leren focussen op letters en niet op kleur. Stoor hen niet tijdens het spellen, laat ze rustig lezen om het goede product te vinden!
Dit vergroot het zelfvertrouwen van het kind, mijn zoon is nu bijna net zo goed in het vinden van boodschappen als z’n zus. Mijn dochter zoekt vooral op kleur en mijn zoon op letters en woorden.
internetredactie 2011-06-17 12:08:29
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.