Recepties, leuk of niet?
‘Recepties, leuk of niet?’
De werkgever van mijn man liet ieder jaar een receptie voor alle medewerkers met partner organiseren. Dus of ik ook act de présence wilde geven.
De eerste keer dat we zo’n receptie bijwoonden was rond zessen in een overvolle zaal. Of ze hadden op minder mensen gerekend of de zaal was te klein. Feit was dat we als ‘sardientjes in blik’ tegen elkaar aan stonden en er maar weinig te eten viel. Zodra we ook maar een omhooggehouden arm van een ober met een gevuld dienblad voorbij zagen komen, doken allerlei gretige vingers erop af en visten we weer achter het net. We verlieten de receptie, zodra het gepast was. De grap was dat we diezelfde collega’s na afloop weer tegenkwamen in het eerste het beste wegrestaurant. Iedere keer dat er bekenden binnen kwamen, schoten we allemaal in de lach. Pret hadden we dus pas na afloop van de receptie!
De tweede keer werd de receptie in een verlaten bedrijfspand gehouden, dat net was aangekocht en zo goed mogelijk was omgebouwd tot een sprankelende eetzaal in kerstsfeer. Kerstbomen hingen omgekeerd aan het plafond boven een zeer lange eettafel, dat gedekt was met zilveren kandelaars op een hagelwit tafelkleed. De organisatoren hadden echter een ding over het hoofd gezien. De kou. Er hingen weliswaar enkele kleine straalkacheltjes aan de muren, maar dat produceerde natuurlijk veel te weinig warmte voor een vrijstaand pand op een afgelegen industrieterrein. Een voor een trokken de gasten hun meegebrachte winterjas, sjaal en handschoenen aan om tijdens het diner nog een beetje warm te blijven. Maar het belangrijkste was, de sfeer was goed en de kou gaf je steeds de gelegenheid om gemakkelijk met een onbekende, voor mij althans, in gesprek te komen. We deelden de kou en dat bracht verbondenheid.
De derde keer vond de receptie plaats in een discotheek. Prachtig en heel hip aangekleed. Zwarte kussens tegen de wanden, zilveren glitterstrookjes aan het witte plafond. Tot we boven waren aanbeland en de muziek werd aangezet. Veel te hard. We waren alleen op schreeuwvolume nog enigszins, en dan alleen als je in iemands oor schreeuwde, verstaanbaar. Niet echt leuk als je wat wilt bijkletsen. Het enige dat je verder kon doen, was dansen. Nou ben ik niet zo’n danstype. Daarom liepen we met een ander stel naar beneden om gezellig wat bij te kletsen.
‘Sorry, drankjes zijn alleen boven te bestellen,’ werd op onze vraag door het personeel geantwoord.
Alles diende zich duidelijk boven af te spelen. Nadat we waren uitgekletst met het stel, besloten we de aftocht te blazen. Mijn oren toeterden en mijn stem was al hees genoeg.
De vierde en laatste keer vond de receptie plaats in Den Haag. Direct bij binnenkomst kregen we de keuze om een kerstman of een rendier op ons hoofd te zetten met behulp van een haarband. Binnen kregen we stamppot boerenkool met worst. Als toetje was er ijs en verse aardbeien met voor de liefhebbers chocolade. Op de aardbeien kon je direct van een chocoladefontein een laagje witte of melkchocolade aanbrengen. Heerlijk!
Het was er niet koud, het eten was er dus goed en ruim voorradig, de gasten waren nog steeds even gezellig en zelfs de muziek was dit keer goed. Dansliefhebbers hadden een apart hoekje om te dansen en anderen konden rustig met elkaar bijkletsen. Helemaal top!
Waarom het dan de laatste keer was is dan misschien de vraag? Het bedrijf stopte korte tijd later met zijn bedrijfsactiviteiten. Tja, da’s nou jammer. Wisten ze eindelijk een geslaagde receptie te organiseren, krijg je dit!Voor ons dus geen recepties meer, want op mijn werk organiseren ze alleen een jaarlijks bedrijfsuitje, maar dan zonder partner!
hilbrands 2011-06-28 11:00:20
Toch was het altijd wel leuk om de collega\'s van mijn man eens per jaar een keer te spreken. Thuis hoorde ik anders allerlei namen zonder een gezicht erbij te kennen.
marijke1 2011-06-27 09:19:23
hilbrands 2011-06-24 08:43:50
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.