Verdwenen tijd

    
    



    








	
Als het leven op zich

zich vertakt 

in levens

op afroep gespeeld

automatisch, bedreven


ruist onderhuids 

onbestemd

een gevoel

overstemmend de stilte

van zwijgend verleden

buigend 

naar beelden,

uitgelicht 

achtervolgd door

het mysterieuze


komt de overkant 

langzaam in zicht,


begint 

in het beeld 

van een tuin vol licht

het spelende kind 

te herleven.


Coby Poelman-Duisterwinkel.


Geschreven bij het gelijknamige boek van Thomas Verbogt.


http://cobypoelman.blogspot.com















x




                        

                            

                                
Coby Poelman-Duisterwinkel 2011-06-10 09:54:49

                                    

                                    Maartje, dankjewel voor je mooie reactie! De hoofdpersoon in het boek was delen van zijn geheugen kwijt door een gebeurtenis in zijn jeugd en zat met een groot gevoel van schuld. Langzaam maar zeker kwam de herinnering terug.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Maartje 44 2011-06-09 13:55:11

                                    

                                    Ik lees het meer als een persoon die naarmate het leven vordert terug kijkt op wat ooit was en hoe het zich afspeelde in wat het leven met je doet,welke keuzes je maakte..destijds.

Nu terug kijkend zich afvraagt,was het goed,was het juist???

Wat had anders gekunt,vanaf de plek waar je als kind ooit speelde...

Telkens kom je toch een stukje van jezelf tegen waarvan je denkt...ben ik dat???



Mooi verwoord COBY al moest ik het vaker lezen..
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Coby Poelman-Duisterwinkel 2011-06-09 12:05:17

                                    

                                    Dankjewel Willy, de hoofdpersoon van deze roman, Robert van Noorden, heeft zich verschanst in een schijnwereld waar hij zich op de automatische piloot weet te handhaven. Hij voelt zich daar redelijk goed bij, maar diep in hem knaagt er iets; hij kan er de vinger niet op leggen. Zijn emoties raken in een stroomversnelling als zijn vader overlijdt en intense en fragiele dagen uit een zomer van lang geleden zich onontkoombaar aan hem opdringen. Van zijn opgebouwde zekerheden blijft steeds minder over.

Hij leert ook een raadselachtige vrouw kennen. Zij doet een klemmend beroep op zijn geheugen. Ze jaagt hem terug in de verdwenen tijd, waar hij stuit op een angstaanjagende gebeurtenis die in belangrijke mate verklaart waarom zijn leven is wat het is.

Verdwenen tijd is een melancholieke roman over de vraag in hoeverre je jezelf echt kent. (Deze informatie overgenomen van het internet)
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x