De overgang

Ik kan het negeren, ik kan het verzwijgen maar ik zou er aan moeten geloven dat ik het stadium van de overgang bereikt heb. Al een paar maanden geleden merkte ik al, dat mijn lichaam iets andere proporties aannam. Waar het vet verdween op de benen, kwam het terug op de buik.
Ook begon het kacheltje in mij, zo af en toe op te stoken. Persoonlijk ervaar ik het als een pan met brei dat net nog niet overkookt. Gelukkig maar, dat ik nog niet overkook want als ik de verhalen van andere mag geloven is het geen pretje om
’s nachts je bed uit te moeten om het bed en jezelf te verschonen.

Nee, gelukkig drijf ik mijn bed nog niet uit. Daar in tegen is mijn slaapritme wel veranderd. Om het uur kijk ik gezellig mijn donkere slaapkamer in. Van links naar rechts draaiend, probeer ik zonder te piekeren weer in slaap te vallen.
Dus het negeren? Nee, dat kan niet meer. Het misschien verzwijgen? Ook dat zou niet meer lukken. Vooral nu niet, nadat ik vanmiddag er iets over zei tegen mijn man.
Ik had het woord ‘overgang’ nog niet uitgesproken of hij begon te lachen.
Zoals mannen zo fijn kunnen zeggen: ‘Ben je ongesteld, je hebt zo rot bui’. Kunnen ze ook je bloed onder je nagels halen als ze zeggen: ‘Ze is in de overgang, ze was vroeger heel anders’ of zo iets. Ja…, zij kunnen makkelijk praten, zij hebben dit euvel niet.
Zoals ik al zei, ik ben in het begin stadium. Hoe het lichaam verder gaat reageren, geen idee? ‘Overgang’ mooi woord. Het is maar hoe je het interpreteert. Laat ik het maar positief interpreteren: Het lichaam, dus ik, gaat een nieuwe fase in. Kom maar op, ik ben er klaar voor!


willy1944 2011-07-31 16:57:11
hilbrands 2011-07-31 15:59:37
Ik zou zeggen, sterkte ermee voor de komende 7 jaar (ik las ergens op internet dat het gemiddeld zo lang duurt). Ik wacht nog even op de juiste symptomen.
internetredactie 2011-07-31 11:35:54
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.