Femke – Ouders
Ze zijn een vanzelfsprekendheid. Volledig te vertrouwen. De belichaming van liefde.
Ze kozen voor mij. Ze hebben me opgevoed zoals zij dachten dat het goed was. Met ritme en regelmaat. Twee ons groente, twee stuks fruit, voldoende slaap, van alles genoeg en nooit te veel, laten kiezen (maar binnen het betamelijke), een instrument bespelen, een campingvakantie, sparen en zondags naar de kerk. Ik wist niet anders.
In mijn ogen was de stabiliteit die mijn ouders mij gaven een zekerheid. Iets waarvan ik dacht dat alle kinderen dat hadden. Ik lees nu wel eens verhalen van leeftijdsgenoten (in boekvorm of in een tijdschrift) die verwaarloosd of mishandeld zijn. En altijd denk ik dan aan de schommel in de tuin van mijn geboortehuis. Hoe hoog ik ging en dat ik dan door het keukenraam mijn moeder met een rood schort voor tomaten zag snijden. Een intens gevoel van geborgenheid herinner ik me dan, terwijl ik tegelijkertijd besef dat elders in het land kinderen aan hun lot overgelaten werden. Op straat geschopt door een alcoholistische vader. Wat een contrast. En het gebeurt nog steeds. Met weer andere kinderen op andere plekken.
Vanzelfsprekend was ik het niet altijd eens met de aanpak van mijn ouders. Ik vond ze truttig. Burgerlijk. Met hun nette koopwoning in een nette buurt en hun aangeharkte tuin. Later als ik groot zou zijn, zou ik alles anders, zo ontzettend anders doen. En nu is het later. En doe ik het anders. In de grote stad, op 65 vierkante meter, zonder kinderen en met nogal eens te veel drank op en een gat in mijn hand.
Het verschil met tien jaar geleden is echter dat ik het nu zie. Ik zie de waarde van een leven met regelmaat. Ik zie hoe het mij gevormd heeft. Wat was er van mij, met mijn borderlinetrekjes, terechtgekomen als ik een zoek-het-maar-uit-opvoeding had gehad? Als ik geen vader had gehad die ik midden in de nacht kan bellen als mijn hoofd op hol slaat? Wanneer ik niet uren met mijn moeder zou kunnen kletsen over wat ik nu weer heb meegemaakt?
Mijn ouders vormen de grond waarin ik geworteld ben en mijn takken groeien kanten op die zij niet bedacht hebben. Maar het is goed zo. Want ook dat leerden ze mij: wij zijn wij en jij bent jij. Het gaf me de ruimte om uit te vinden wie ik ben.
Gerelateerde artikelen
marijest 2011-08-02 06:34:58
mijntweedeik 2011-07-22 19:27:35
Weet je wat ik altijd zeg? Eens valt het kwartje, bij de ene wat later dan de ander.
Eske 2011-07-21 23:43:03
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.