Hermien – Zilver

Het voelt alsof het nog maar enkele jaren geleden is – de dag staat nog zo vers in mijn geheugen gegrift – maar gisteren was het toch echt vijfentwintig jaar geleden dat manlief en ik elkaar het jawoord gaven. Het was destijds een dag zoals vele bruiden voor en na mij hun trouwdag beleefden. Je leefde er maanden naar toe, was druk bezig met alle voorbereidingen en wat zou HIJ zeggen van je trouwjurk? Een ding was duidelijk anders bij ons, omdat mijn ouders in Overijssel woonden en wij in het Zuid-Holland zouden trouwen, nam mijn toekomstige schoonmoeder de honneurs, die eigenlijk voor de moeder van de bruid weggelegd zijn, waar. Ik had haar, moeder van twee zonen, geen groter plezier kunnen doen en mijn moeder, moeder van drie dochters, begreep het wel.

‘Ooh, je bent net Aphrodite’, zei hij, toen hij mij in mijn bruidsjurk zag. De ambtenaar van de Burgerlijke Stand gaf later die dag ons een wijze raad mee. ‘Als jullie in de toekomst eens stormachtige tijden meemaken, pak dan nog eens je trouwalbum en bedenk waarom jullie vandaag voor elkaar kozen.’ We moesten er om lachen, wat kon ons nu gebeuren? Wij waren zo ‘in love’.

Nu zijn we vijfentwintig jaar verder en begrijpen de woorden van de ambtenaar van de Burgerlijke Stand des te beter. Natuurlijk bleven ook wij niet al die jaren op de roze wolk ronddrijven. De roze wolk werd af en toe een flinke donderwolk. Er waren dagen dat we elkaar echt even niet meer zo leuk vonden. Daarnaast trok onheil van buitenaf soms een zware wissel op onze relatie. Het plotselinge overlijden van mijn schoonvader tijdens mijn eerste zwangerschap heeft wel het meeste impact gehad. We hadden hem er vijf maanden later nog zo graag bij gehad!

Als ik door mijn trouwalbum blader, zie ik veel gezichten van mensen die er niet meer zijn. Een goede vriend, een nicht, grootouders, ooms, tantes en onze ouders zijn overleden. Andere mensen zijn om andere redenen uit ons leven verdwenen. Nieuwe mensen namen hun plaats in. Zo gaat het nu eenmaal!

De afgelopen tijd zien we diverse relaties om ons heen stranden. Bij geen van allen is er sprake van extremen. ‘Uit elkaar gegroeid’, zegt men. Dat gevaar valt niet te onderkennen. Nu de kinderen steeds zelfstandiger worden, is het tijd om de balans op te maken. De naïviteit en verliefdheid hebben plaatsgemaakt voor iets anders, een diepe solide basis om ook de komende jaren samen met plezier door te brengen.

Afgelopen zaterdag vierden we met vrienden en familie ons vijfentwintig jarig huwelijksfeest. Ze kennen blijkbaar ons goed. De verwenpakketjes en leuke uitjes voerden de boventoon op de cadeautafel. Komend jaar zullen we vaak uithuizig zijn!

Gisteravond brachten we samen door in Antwerpen. We keken elkaar diep in de ogen en zeiden ‘nog minstens vijfentwintig jaar erbij’ en hieven vervolgens het glas. We gaan ervoor!

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

hermienstok 2011-07-10 11:20:04

Usa58, ik heb zelfs nog mappen met oude negatieven in de kluis liggen. Een aantal digitale fotomappen staan op cd en ook de fotoalbums van mijn ouders heb ik destijds gescand, maar dat is een klus. Je hebt wel gelijk, ook ons trouwalbum moet ik digitaliseren en veilig opbergen. Dus op speciale foto cd\'s. Een leuk klusje voor de winter. Je zult maar alles kwijtraken, daar moet ik niet aan denken.

usa58 2011-07-09 12:28:04

Als altijd weer een prachtige blog van jou. Mag ik je een ideetje geven? Ik heb mijn belangrijkste foto\'s gescanned en op een CD gezet die ik in een kluis bij de bank bewaar. Misschien ook iets voor jou?

hermienstok 2011-07-07 19:33:43

Dat bedoel ik Maartje. Het verleden verander je niet meer, dat ligt vast, maar in de toekomst heb je zelf nog wel het e.e.a. in de melk te brokkelen. Genieten waar het kan... Doen!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.