Jij mooie man

Hij stelt zich voor. Hallo, ik ben N. N? Als ik zijn hele naam hoor, vraag ik waar die vandaan komt. Van India, zegt hij, ik mediteer veel en heb er mooie herinneringen aan. Aan dat land, bedoel ik, grijnst hij. Enpassant vertelt hij me, dat hij aan blaaskanker lijdt.

Iedere week moet ik naar het ziekenhuis en af en toe krijg ik een spuit, recht in mijn piemel en dat doet zo’n pijn. Soms, als ik aan het werk ben, bel ik een oude vriendin en vertel haar, ik heb pijn aan mijn piemel. Dan vergeet ik gewoon even dat ik op de markt sta met mijn hoedjes en dat iedereen me kan horen; ik moet het gewoon even aan haar kwijt. Dan zegt ze me: ik snap het schat, maar denk je even aan die mensen om je heen?

Ach, wat kan mij het schelen, ze mogen het horen. Hij is een inemende man, die mij en mijn vriendin volledige biologeerd met zijn verhaal. Alswe hem een paar weken later weer bij zijn oude vriendin ontmoeten, brengt ie voor iedereen een leuke hoed mee. Hij wil er niks voor hebben, zegt ie. Natuurlijk betalen we hem gewoon, hij heeft het gewoon niet zo breed. Na een paar weken horen we, dat de blaaskanker is verdwenen en dat hij nu helemaal onder de ontstekingen zit. Ik ga d’r aan, zegt ie tegen zijn oude vriendin, hier ga ik aan dood, niet aan die verrekte kanker. We steken kaarsjes voor hem aan en doen een gebedje naar boven.

Vandaag kregen we te horen dat het helemaal mis is met N. God, stamelt mijn vriendin, ik dacht, nu heb ik een leuke man gevonden.

Hij denkt hardop en zegt geregeld: nu ga ik er echt aan. Wij houden ons hart vast en branden nog een kaarsje voor hem. Deze mooie innemende man. Wat zul je gemist worden!