Potverdorie. Een titel bedenken voor een blog is verdomd moeilijk. Als je na het lezen van wat ik je de komende periode allemaal naar je hoofd toe gooi een betere hebt, laat het me dan alsjeblieft weten.
Ik zal me even voorstellen. Ik ben 27 jaar en woon met mijn dochter in het centrum van de grote stad. Ik sta er alleen voor, en geniet daar stiekem best van. Het is zwaar, helemaal nu ik een kleine zwarte langharige dondersteen in de 2 man family heb opgenomen. Af en toe vind ik zo mijn rust als mijn dochter een weekendje naar haar vader is. Feesten en weinig slapen, veel mensen leren kennen en mij even niet mama voelen doet een mens nou eenmaal erg goed. – In dit geval ben ik dus dat mens -
Een wild persoon. Ik denk dat wild gewoon het allerbeste bij mij past omdat ik weinig denk en vooral veel doe. Naast mama werk ik fulltime in een topfunctie. Dat is niet iets wat ik ooit heb geambieerd… Vroeger wilde ik vooral alleen maar moeder worden, een man die voor me zorgde en ik die dan de lekkere maaltijden zou koken, lachend met een diadeem in mijn haar en een roze schort voor. Het zijn extensions geworden en – op dit moment – een roze pyamabroek. Koken doe ik amper. Kind eet vooral bij opa en oma omdat ik dan nog niet thuis kan zijn -vreselijk- en ik eet de restjes van het prakje wat ik de dag daarvoor heb opgewarmd. Dik ben ik dus niet te noemen. De wijntjes en snacks in de avond zorgen voor de gezonde look.. en feel.
Financieel heb ik veel te klagen. Wie niet. Sinds een maand of 2 kan ik niet meer wekelijks ongegeneerd shoppen en voor een blonde trut als ik, is dat echt vreselijk. Maar ik pas mij geweldig aan en sinds kort shopt deze mama bij Boutique Seaman en op de high end market street hier om de hoek. Voor 50 euro de hele 2koppige fam in het nieuw. Zelfs de langharige zwartjoekel ontvangt wekelijks nieuwe speelaanwinsten.
Naast werk, kind , kat – dat is het idd – en feesten ben ik een vreselijk complexe situatie beland. Tot over mijn oren verliefd op een prins van bijna 20 jaar ouder die – ach hoe kan het ook anders – in huwelijkscrisis verblijft. Ik heb hem zojuist keihard laten vallen. En echt, het voelt niet goed.
Toch weet ik, het is de beste keuze die ik ooit heb kunnen maken. Mannen die getrouwd zijn raak je niet aan. Die zijn niet van jou en worden dat ook niet op kort termijn. Lang wachten, weinig vragen en vooral maar hopen dat er niet ineens een krijsende tante aan je telefoon hangt die, hoewel op de hoogte en verstrikt in dezelfde crisis en therapien dankzij deze trut, mij de dood in wenst en daarmee volledig in haar recht staat. Het verbaasd me enigszins dat ik nog geen stalkerachtige taferelen met je kan delen. Ik in haar schoenen staande zou volledig doordraaien tegenover die ene vrouw die op een dag alles in haar leven zou verwoeste wat ooit een zogenaamde perfecte wereld mocht heten.
Vreselijk voel ik me hierover hoewel overtuigd van het feit dat deze nepprins hoe dan ook op zoek was naar een middel om deze crisis in te duiken.
Om een lang verhaal kort te maken. We zijn nu bijna een jaar verder met stuntelen en ik ben het zat. Meneer heeft een half jaar in een caravan gewoond en kan het woordje scheiden niet over zijn lippen gooien. En nu tart het lot .. de camping is overboekt en meneer moet eruit. Mijn voordeursleutel nog inpakkende voor mijn grote liefde kreeg ik de schokkende mededeling dat meneer helaas geen andere keuze zag dan terug te gaan naar wat immers zijn huis is.
Goed, hij is baas van het bedrijf waar ik werk en we zitten in een faillisement. Das heftig en daar kan je geen relatiecrisis bij gebruiken. Dus ik voel me een grote kut. Ik wil hem steunen er voor hem zijn, maar die kans krijg ik niet.
Klaar nu. Hij zet maar hele strepen door zijn hele leven als hij met mij verder wil. Al word hij putjesschepper en ligt hij de belasting op, het kan me niet schelen. Het is mijn prins! Maar nu niet. Nu is het een slappe hap. Een eikel zonder ballen.
En nu.. ach, ik sla altijd aan het daten. Morgen komt ex 1 en zaterdag hoop ik op ex 2. Ik wil even zeker weten dat ik op deze speelgoedprins zou willen blijven wachten. Even zeker weten dat ik die exen niet meer hoef.
Dus ik heb besloten het allemaal maar op te gaan schrijven en te delen met jullie. Ik neem jullie de komende dagen mee in mijn wirwarleven en je mag terecht oordelen en meevoelen.
Wish me luck!