Voor de zekerheid
Er worden ons steeds meer bevolkingsonderzoeken op vrijwillige basis aangeboden. Eerst was er het borstonderzoek en baarmoederhalsonderzoek voor vrouwen tegen kanker, onlangs werd bekend gemaakt dat we vanaf 2013 ook een darmonderzoek krijgen aangeboden.
Even wat feiten op een rijtje:
Elk jaar overlijden er in Nederland 5.000 mensen aan darmkanker. Daar komen jaarlijks 12.000 nieuwe patienten bij. Voor vrouwen is het na borstkanker de meest voorkomende kankersoort. Bij mannen staat het op de derde plaats, na long- en prostaatkanker. Iedereen tussen de 55 en 75 jaar krijgt om de twee jaar een uitnodiging om aan het onderzoek deel te nemen. Het onderzoek is niet verplicht. Op basis van een eerdere proef in Nijmegen, Amsterdam en Rotterdam verwacht de Gezondheidsraad een opkomstpercentage van rond de 60 procent. Op termijn kan dat 1400 sterfgevallen schelen, zo werd eind mei via de media bekend gemaakt.
Het leven van ouderen wordt er niet makkelijker op. Steeds meer keuzes en afwegingen. Als je weigert om aan het onderzoek deel te nemen, krijg je er wellicht ooit spijt van. Wie wil er nu bij die 1400 sterfgevallen horen?
Neem je er wel aan deel, dan heb je een periode van onzekerheid tot je de uitslag verneemt. Iedere twee jaar weer. Voor het tussentijds afwachten en aanhoren van al die uitslagen lijkt me het bezit van een sterk hart haast een vereiste.
Maar het gaat natuurlijk wel om je gezondheid, het belangrijkste in het leven. Hier draait alles om. Zeker voor ouderen ook een geliefd gespreksonderwerp! En zo te horen en te lezen wordt de gezondheid naar de toekomst toe alleen maar belangrijker. Ouderdom komt met de jaren, zegt men. En met de jaren komen de gezondheidsonderzoeken. Medici hebben, in plaats van de geheimzinnige zigeunerin in vroegere tijden, op de stoel achter de glazen bol plaatsgenomen. Turend kijken de doktoren in het heldere glas, terwijl hun handen bezwerend boven de bol blijven hangen.
In plaats van ‘word ik rijk, kom ik binnenkort een knappe partner tegen en krijg ik later kinderen?’ vraagt de persoon aan de andere kant van de tafel zich hulpeloos af ‘Hoeveel gezonde jaren heb ik nog voor de boeg? Wat zal de toekomst me op het gebied van de gezondheid brengen?’
Een ding staat vast, voorkomen is beter dan genezen. Zachtjes neurie ik het bekend liedje van Doris Day:
Que Sera, Sera
Whatever will be, will be
The future’s not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.
Maartje 44 2011-07-29 06:55:12
Natuurlijk wil niemand beseffen dat het over kan zijn en wil je niemand verliezen.
Toch is het goed om ook realistisch tezijn,een mens overlijd....al-tijd.
Wanneer en hoe,das altijd een geheim...soms onverwacht of langdurig door ziekte.
De laatste periode samen doorLEVEN,echt samen beLEVEN kan heel waardevol zijn...weet ik nu !!!
Het rouwproces is dan zoveel milder en de mens verlaat in rust dit aardse bestaan.
Een ongeluk of hartstilstand(etc)is vreselijk voor de nabestaanden,geen afscheid kunnen nemen heel RAUW in het rouwproces.
Sterkte Annette,laat hem de keus en beLEEF het samen.
hilbrands 2011-07-29 05:38:08
Wat heftig, Maartje, Zoveel familieleden verloren aan kanker. Ik heb bovenstaande geschreven, omdat vorige week bij de partner (75 jaar) van mijn moeder prostaatkanker ontdekt is. Volgende week moet hij beslissen wat te doen.
Maartje 44 2011-07-28 17:23:43
Eerst eierstokkanker wat ze zelf in een zeeeer vroeg stadium ontdekte,knobbeltje in de liesstreek.
Punctie vond de huisarts wat overdreven,maar zus was zo enorm allert,ze wilde een punctie.
De huisarts kwam zelf aan huis bij haar voor de uitslag die fout was...maar waar zat de kanker???
Zo klein en miniscuul dat het niet tezien was..
Zus voelde na 2a3mnd druk in de onderbuik dus door naar specialist,operatie van eierstokken en baarmoeder eruit.
Schoon....dacht ze(ik niet)en positief met liefde in het leven...na 6mnd klachten van de darmen.
39 chemokuren,4mnd ziekenhuis en paliatieve pijnbestrijding tot het eind daar was.
Vader,broer,zus...tantes ooms en neven en nichten..dood door die sluipmoordenaar.
Ik ben niet bang,wil ik niet...en ook niet overdreven met mn gezondheid.
Ik ga braaf naar elke oproep maar geloof niet in het,,voorkomen,, van kanker.
Het zit in je genen,heb je pech dan ben je er bij!
Een mens sterft hoe dan ook...tis eindig dat aardse bestaan.
IK WIL LEVEN maar niet met angst want das geen leven.
LEEF elke dag,het kan zomaar over zijn.
Maartje
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.