Weglopen

Zeg eens eerlijk…u heeft toch ook weleens gedacht: ‘Ik loop weg, ze zoeken het maar uit’. Afgelopen week werd een Limburgse moeder gevonden in de Spaanse bergen nadat ze drie weken lang vermist was geweest. Het hoe en de afloop van de vermissing van deze moeder doet het er bij deze blog niet toe, ik heb zo mijn eigen denkbeeld erover.

Als kind zijnde is ieder wel eens weggelopen. Misschien niet ver, misschien zat je weleens beneden aan de trap, te wachten dat ze je weer kwamen halen. Het kon ook zijn dat je verder weg ging, de straat of de stad uit maar altijd werd je weer opgehaald of ging jezelf terug.

Als volwassenen, getrouwd met of zonder kinderen is het misschien ook wel eens gebeurd dat je er vandoor ging. Toch was er altijd dat stemmetje dat je terug moest want thuis wachten je partner en/of kinderen op je. Als de voordeur dan weer open ging, je de gezichten zag van je dierbare, het uitgepraat had was je blij dat je ook deze crisis weer had overwonnen.

Maar stel je nu eens voor dat thuis de crisis zo erg is dat je er niet meer tegen kunt. Dat je denkt: ‘Nu moet ik weg want anders…’ Dat je het vliegtuig pakt, met of zonder

medewerking van het gezin dat je achter laat. Dat je ver weg, in een ander land, de rust en de oplossing hoopt te vinden van de crisis thuis.

En dan zit je daar, vertwijfeld of je er goed aan hebt gedaan. Een wandeling in bos of bergen geeft innerlijke rust maar dan opeens ben je de weg kwijt. Onverstandig als je was ben je alleen, al piekerend, ergens heen gelopen waar niemand je kan vinden.

Of je nu zelf de weg terug weet te vinden of dat anderen je helpen om terug te komen, die uren dat je echt alleen bent zou je nooit meer over willen doen.

In de uren dat je de weg kwijt was, zijn er heel wat emoties door je heengegaan. Emoties van hoop en wanhoop. De grootste emotie die je had was liefde want je wilde terug, terug naar de mensen die je dierbaar zijn. En als je dan thuis komt, weet je dat je daar de strijd aan moet omdat je nu weet dat hoe groot de crisis ook is, je ze niet alleen kan oplossen.

Lees ook

mijntweedeik 2011-07-11 11:39:27

Wieke,

Dank dat je het even in het kort samengevat heb, zeker voor andere die dit niet mee hebben gekregen.
Hahahaha, dat jij juist reageert had ik moeten zien aankomen want immers ben jij één van de vele die alleen op reis gaat.
En oké, mijn gedachten sloegen op hol na de nieuwsberichten over deze vermissing. Ik kan de blog aanpassen maar zoals ik al zei de vermissing was de aanleiding tot het schrijven van deze blog.

wieke 2011-07-11 08:51:29

@Mijntweedeik: vanochtend in Trouw een foto van deze vrouw met haar zielsgelukkige kinderen. Zij was alleen op vakantie in Nerja, kustplaatsje in het zuiden van Spanje. Wilde een waterval bezoeken, 2,5 uur lopen de bergen in. Nam verkeerde afslag en verdwaalde. Kwam in die kloof terecht en dacht: hier blijf ik maar, want hier is water. Slim gedacht. Niks aan de hand, niks weggelopen van huis. Gewoon een vrouw die alleen op vakantie was. Dat doen zoveel mensen. Kinderen blij, buurt blij, een warm welkom met ballonnen in Stamproy, waar ze woont. Gelukkig maar! Ze vond het heel dom van zichzelf, maar ja, die dingen gebeuren.

mijntweedeik 2011-07-10 21:29:13

Maartje,

Ik heb de link maar weggehaald want je hebt gelijk, ik denk dat hij gesloten is. Dank voor je reactie.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.