Elektraki’s reis – deel 1
Opgroeiende met alleen een moeder fantaseerde ik er als kind vaak over hoe het zou zijn om een vader te hebben. Al snel had ik echter door dat een vader zoals in mijn dromen gewoonweg niet bestond in het echt. Van vrienden en vriendinnen begreep ik dat vaders per definitie chagrijnig, streng maar niet altijd rechtvaardig en vaak ongeïnteresseerd waren. Op latere leeftijd bleek dat beeld toch wat ongenuanceerd te zijn maar nog steeds leek het er op dat een vader niet altijd gaf wat je ervan verwachte.
Tot ik oom Bob ontmoette, hij was alles en nog meer. Hij zat vol verhalen over zijn leven vòòr mij en was ook altijd geïnteresseerd in mijn verhalen over de tijd vòòr hem. Hij werd het nooit moe om te luisteren naar mijn gemopper over hoe zwaar het leven van een alleenstaande moeder voor mij was. Als ik weer eens wilde wisselen van baan of ik had weer één of ander wild plan dan was hij het niet altijd met mij eens en vertelde mij dat dan ook. Maar altijd stond hij achter me, ook als het toch niet zo uitpakte als ik dat graag gewild had. Hij zei dan nooit “ik zei het toch” nee, hij ging er gewoon voor zitten en luisterde. Eigenlijk was alles goed. Wie ik was, was goed genoeg. Hij hield van mij en ik van hem.
Hij was het ook die het vuurtje van verlangen naar verre landen en bijzondere culturen weer in mij deed ontbranden. Als kind verslond ik sprookjes en later werden dat de verhalen van ontdekkingsreizigers. Deze dappere mannen die zomaar, zonder te weten wat er achter de horizon lag, op pad gingen en de meest bijzondere mensen en culturen ontdekten. Zij kwamen terug met handenvol gewassen, dieren en materialen waarvan wij het bestaan niet kenden. Zij deden enorme kennis op, leerden van de volken die op een voor ons zo vreemde manier leefden. Wat was mijn verlangen groot om ook ooit als een ontdekkingsreiziger de wijde wereld in te trekken. En door de spannende verhalen van oom Bob over zijn avonturen kwamen die dromen terug. Ik herinnerde me weer het pijnlijke verlangen om uit dat strakke keurslijf van het westerse gereguleerde leven te breken. Een verlangen wat door de jaren heen steeds weer oplaaide om vervolgens weer in de kiem gesmoord te worden want “het leven was nou eenmaal zo”.
Lange tijd wist ik het; als de kinderen 18 jaar zijn gaan ze de deur uit en dan trek ik de wijde wereld in. Ik kon soms bijna niet wachten tot het zover was. Toch kwam er ook een periode dat ik de weg naar mezelf even kwijt was. Het leek een goed plan om met mijn carrière bezig te zijn zoals iedereen in mijn omgeving en het heeft een aantal jaar geduurd voordat ik door had waarom ik steeds meer ontevreden en ongelukkig was. Er was een burn-out voor nodig om mij terug te brengen naar mezelf, om mij mijn dromen weer te laten herinneren. Hoe gelukkig was ik vanaf dat moment. De kinderen, al rond de 20 jaar, hadden zo hun eigen plannen. Ik hoefde alleen nog maar een strak spaarplan te volgen en dan zou ik over drie jaar op reis kunnen. De wereld lag aan mijn voeten, wat een euforie! En toen, iets meer dan een half jaar voor mijn geplande vertrek werd oom Bob ernstig ziek.
Lees ook
danielle987 2011-08-29 18:59:28
Elektraki 2011-08-21 08:58:22
Wat jammer dat je het idee hebt gekregen dat ik tot nu toe niet gelukkig was. Dat is nl helemaal niet zo. Maar zoals een ander op een punt komt in zijn/haar leven om bv met werk een hele andere richting in te slaan zo is het nu voor mij tijd om mijn leven een andere wending te geven.
@Willy1944, ik snap wat je bedoelt en heb gelijk alinea\'s aangebracht :-)
hilbrands 2011-08-18 11:32:13
Toch begrijp ik nooit zo goed waarom mensen denken het ultieme geluk zoveel kilometers verderop te vinden. Kijk, dat een vakantie je zinnen kan prikkelen, oke. Maar of je er blijvend gelukkig van wordt, betwijfel ik ten zeerste. Tenzij je er de partner van je dromen vindt, natuurlijk!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.