Femke – Eetprobleem
Ik heb een eetprobleem. Of beter gezegd: een probleem met eten. Eetprobleem klinkt meteen als anorexia en dat is niet wat ik bedoel. Of misschien ook wel, maar dan in omgekeerde vorm. Ik zal het uitleggen.
Laatst werd ik me er ineens van bewust hoe vaak ik aan eten denk. Zoals er over mannen gezegd wordt dat zij ieder uur wel een paar gedachtes over sex hebben, zo ben ik de hele tijd bezig met voedsel. ’s Ochtends valt het wel mee, dan zit het slot nog op mijn maag, maar vanaf een uur of elf ontwaakt er een soort beer in mijn maag en die begint dan zo ongelofelijk te grommen, dat het bijna bedreigend wordt.
Ik begin heel hard te hopen dat er kroketten en pindasoep in de kantine zijn, en tegen de tijd dat het lunchtijd is, ben ik het feit dat ik hard richting de tachtig kilo ga, al bijna helemaal vergeten. Alles in mij roept dat die ene vette hap het verschil ook niet zal maken en dus ga ik voor de bijl.
Meestal gaat het de rest van de middag goed, maar als ik rond zessen op het station sta en de trein komt weer eens te laat, dan dwalen mijn ogen toch af naar de chipsautomaat. De focus op de rest van de wereld verdwijnt en het zoemt in mij CHIPSsss, CHIPSsss, CHIPSsss. Bijna als vanzelf gaat mijn hand naar mijn portemonnee en floep, die € 1,25 zit zo in de machine. Dat eerste bolognese-chipje in mijn mond. De hemel.
Vaak is dit ook het moment dat ik me voorneem weinig avondeten op te scheppen en geen (pak) koekje(s) bij de koffie te nemen. Maar helaas. De chips beklijft niet en tegen de tijd dat Reinier mij een pasta met zalm-roomsaus voorschotelt, zit ik zo lekker te smikkelen dat er ongemerkt een tweede portie in gaat. En dan moet de avond nog beginnen. Een avond die tussen acht en tien uur gedomineerd wordt door een ongeremd verlangen naar ijs met karamelsnippers, chocoladekoekjes, witte chocolade en tussen tien en twaalf door toastjes brie en kaasstengels.
Ik loop meerdere malen naar de keuken om in de kastjes te kijken wat we nog hebben, overweeg naar de snackbar te lopen, twijfel, doe het niet… en doe het uiteindelijk toch. Eten beheerst mijn leven en dus ben ik voor de zevende keer aan de Sex and the City-box begonnen. Zolang ik mijn ogen op de broodmagere, benijdenswaardige Carrie Bradshaw houd, kan mij niks gebeuren. Het vervelende is alleen: Carrie eet in elke aflevering. Voortdurend.
Gerelateerde artikelen
yukio 2011-08-30 16:26:33
22chantal 2011-08-24 16:31:15
Ga anders vaker sporten, of 1 x in de week sporten,bijv spinning en is een uur afzien maar je voelt je heerlijk daarna. en normaal eten dat scheelt ook een hoop. Sterker nog ik kan niet zonder een goed ontbijt.
engeltje_van 2011-08-24 15:16:51
Weet je wat je eens zou moeten doen? Je bloedsuikergehalte laten prikken! Die trek van jou, in vette, zoute en zoete etenswaren doen verdacht veel denken aan een beginnende suikerziekte. Maar misschien zou het helpen dat je in de vroege morgen toch iets eet, bv een beetje vruchtenyoghurd, of een crackertje met kaas. Dan in de koffiepauze een koffie verkeerd, zonder suiker. Daarbij een bruine boterham met kaas, of rookvlees, tijdens de lunch een normale portie boterhammen en karnemelk. Dan in de theepauze een thee, of koffie zonder suiker. Daarbij een banaan, of andere vrucht. Voor als je op de trein moet wachten, neem je een paar bisquitje mee in je tas en een flesje water. Tussen door ook zorgen dat je regelmatig een glas water drinkt.
Wedden dat je dan tijdens het diner geen behoefte hebt om twee keer op te scheppen?
Voor bij de tv, achter de pc, een paar toastjes met magere smeerkaas, weer water, of een grote beker thee, zonder suiker.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.