Femke – Openbare woede

Tevreden schoof ik in een bankje voor twee. Het was niet druk in de trein dus ik kon mijn tas lekker naast me neerzetten. Heerlijk vind ik dat. Een half uurtje treinen naar Hoofddorp. Lezen, denken, muziekje erbij.

En toen. Toen stommelden er twee nogal gezette vrouwen de coupé binnen. Zwetend en steunend. Ze sleepten enorme koffers achter zich aan. Die ze vervolgens nergens kwijt konden, want het bagagerek boven hen was te smal. De koffers werden dus voor en naast hen geplaatst, wat de andere passagiers natuurlijk uitermate irriteerde.

Het gegrom en gesteun van de jongste van de twee dames nam steeds meer toe en ze begon te schelden op haar moeder. Zei dingen als: “Waarom was je dan vanochtend ook zo langzaam? Je bent een trage slak! Waarom had je je koffer nog niet ingepakt? Wat ben jij toch ongelofelijk lui! Schuif eens op, je zit tegen me aan, ik word gek van je!” Dit alles ongegeneerd en met luide stem.

Meerdere reizigers keken verontrust de kant van de moeder en de dochter op, maar de dochter wist van geen ophouden. Ze duwde haar moeder op het einde zelfs het tweezitsbankje uit. “Ga daar zitten! Ik wil je even niet in mijn buurt!” De moeder droop af.

Plotseling werd ik razend. Wat dacht die vrouw wel? Waarom behandelde ze haar moeder zo? Ik had zin om haar eens door elkaar te schudden en te roepen: “Kijk wat je doet! Je stelt je aan en je zet jezelf voor schut tegenover een hele coupé met vreemden.” Maar ineens besefte ik: zo doe ik soms ook. Best wel vaak eigenlijk. Ik BEN deze vrouw.

Reinier spreekt me er zo vaak op aan dat ik me in moet houden en niet midden op straat ruzie kan gaan maken en dan zeg ik altijd dat dit aantoont hoeveel passie ik in me heb. Maar passie? Kom op zeg! Het tafereel van de twee vrouwen in de treincoupé kon ik louter bestempelen als laag bij de grond, ordinair en getuigend van slechte manieren. Ter plekke nam ik me voor om nooit, maar dan ook nooit meer woedend te worden. In het openbaar dan.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

willy1944 2011-08-18 18:38:31

Dit verhaal brengt mij 41 jaar terug in de tijd, Ik had een kind net gehad en ze was een en een half jaar oud, ik ging boodschappen doen van de flat liep ik met mijn dochter aan het handje naar de overkoepelde winkels. Mijn dochter een garnaal met hersens, wilde steeds worden gedragen, in de wandelwagen wilde ze niet meer zitten, die ik wel meenam want ze had nog maar kleine beentjes en dus gauw moe, maar nee dit garnaaltje wilde lopen en niet zitten in de wagen en wanneer moe dan moest ik als mamma haar dragen, dat kon wel als ik geen boodschappen had, en die had ik, ook had de dokter mij gezegd niet aan haar toe te geven als ze zo\'n bui had, want ze deed dat ook in de auto, en dan begon ze te gillen en met haar hoofd te slaan op de tegels, en zo ook dit keer, en wat er toen gebeurde, er kwam een winkelbediende uit een der winkels aan gerend en nam haar in haar armen, en riep naar mij dat ik een heel slechte moeder was, en nog veel meer, wat ik weg heb geduwd omdat ik het te afschuwelijk vond wat ze mij voor uit maakte. Met een boei van een kop liep ik met mijn kind naar de flat terug, met de boodschappen in het wagentje, en mijn kind in mijn armen, en was te verbouwereerd om de situatie uit te leggen.Zie je het voor je? Ik was zo verpletterd boos, op deze vrouw die zich met mijn opvoeding bemoeide.En wat mijn kleine meid dus daar deed, dat deed ze ook in de auto, dan konden we niet verder rijden en moesten om haar stil te krijgen in het bos wandelen, een keer is mijn man toen rechts streeks met haar naar de dokter gereden, en die adviseerde ons haar naar huis te brengen en onder de koude douche te zetten, en dat hielp want ze schrok zich wild en heeft dat nooit meer gedaan. Dus ik vind het mooi dat je er niet mee hebt bemoeit, want je weet niet wat je je aanhaalt. Wel een leuke blog

Ik kan me overigens voorstellen, dat je dit rauw op de maag viel ik ben ook geen ochtend mens , smorgens duurt het lang voor ik aanspreekbaar ben.

arjam 2011-08-17 05:46:17

Wat afschuwelijk om dit mee te maken,en wat erg voor die moeder om zo'n dochter te hebben,zo af gekat te worden en ergens anders moet gaan zitten om dat dochter lief je even niet wil zien.....
Ik kan er zelf wel van janken,rotmens om zo te keer te gaan.
Natuurlijk weet ik niks van de hele situatie af...maar het klinkt afschuwelijk.
Femke hoe kon je je stilhouden????was mij niet gelukt.
Groeten.

gwynette 2011-08-11 15:01:04

En dat alles dan in de stiltecoupé... vreselijk. Femke, dapper van je dat je toegeeft dat je je er zelf ook weleens schuldig aan maakt. Ik vind sowieso de zelfkennis en soms de forse zelfkritiek waarvan jij blijk geeft in je columns heel dapper en bewonderenswaardig. Complimenten!
En ja, ruzie maken in het openbaar is vreselijk onfatsoenlijk, ordinair en genant. Zou heerlijk zijn als niemand dat deed.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.