Je denkt dat je als moeder van twee schoolgaande boeven heel wat gewend bent.
Toch moest ik even slikken toen ik kleinste boef afgelopen week, voor het eerst naar school bracht. Kleinste boef zelf vond het allemaal reuze spannend.
Eindelijk naar de school van zijn grote broers!
Eenmaal in de klas werd kleinste boef even nóg kleiner en bij het zien van zijn trillende lip, had ik hem het liefst weer opgepakt en mee naar huis genomen.
Maar de juf was me voor. Toen ik hem weer kwam ophalen had hij onderweg en thuisgekomen de grootste verhalen, over de verkeersborden die ze hadden gezocht, de meisjesketting voor jongens die hij om moest met plassen en over de juf,
die zelfs haar eigen zandbak heeft, hij vond het geweldig!

Moeders zelf moet er eerlijk gezegd nog een beetje aan wennen.
Terug lopend naar huis zonder die kleine hand in mijn hand,
zonder kleinste boef, zonder vrolijk boevengebabbel…
Hier in huis is het stil zonder voetbalkreten vanuit de tuin en zijn altijd grappige
ontdekkingen, vooral die van na zijn bezoek aan het toilet:
‘Mam ik heb een raket gepoept! Of ‘Mam, het doortrekken
lukte niet en toen heb ik hem met me vinger in het water geduwd!’

Natuurlijk is het ook wel even lekker, de rust in huis, de stilte…
Stilte die ik vaak genoeg, even heel hard zou willen zetten.

En als ik er goed over nadenk, waar hebben we het over?
Die paar uur per dag dat ze weg zijn? Die paar dagen dat ze weg zijn?
Ik betrap mezelf er op dat ik nog altijd mopper met een inleverweekend
in het vooruitzicht. Het gevoel dat de boeven
er weer dagen niet zullen zijn, dat blijf ik gerust lastig vinden.
Maar hoeveel erger moet het zijn, als je je kind écht moet loslaten, moet laten gaan?
Steeds vaker, steeds dichterbij zie ik ouders die hun kind kwijt raken,
hun kind verliezen. Het intense verdriet…ouders die het ondenkbare
moeten meemaken en moeten leven met écht gemis.
Een gemis dat onveranderbaar is.

Als zoiets gebeurd kun je alleen maar stil zijn, dan staat de wereld even stil…

© Sandra de Koning – van de Pol | April ’10

Mijn weblog, nog altijd in het kader van doe-het-zelf-therapie.
Omdat het zo helder wordt en omdat de lieve reacties & respects me goed doen…
Alhoewel ik niet ben en wil zijn, van het mopperen, onnodige negativiteit en boosheid,
moet ik zeggen dat ik de afgelopen jaren toch vaak genoeg, te vaak, boos ben geweest.
Maar alle boosheid heeft me niets gebracht, helemaal niets. Já verdriet, dat wel.

Verdriet over mijn goede-bril-gebrek, vriendschapveranderingen,
het gemis, teleurstellingen en het onmogelijke willen, zo blijkt.
Ik besef, dát is wat het nu met me doet, het maakt me verdrietig.
Dat is wat ik voel, verdriet. Verdriet om de steeds terugkerende bevestiging dat ik het mis had.
Ik kan niet anders dan de voor mij overtuigende overtuiging bijstellen.
En zo komen we weer bij loslaten, écht loslaten, afstand nemen en het laten voor wat het is.
Het oplossen, praten & proberen opgeven, hoe moeilijk ik dat ook vind…

Vriendschapveranderingenverdriet, we kennen het allemaal,
het ruimt in sommige gevallen lekker op maar leuk is het niet!
Het zorgt wat mij betreft voor onrust,
onrust die zorgt voor ruimtegebrek in de opslagplaats van mijn gedachten.
Mijn vriendin Ans bracht het afgelopen week mooi naar voren in een gesprek.
Je kunt met de stroom mee, je kunt tegen de stroom inzwemmen
maar je kunt ook op de kade gaan lopen. Kortom: kiezen voor een ander pad.
Zo helder zie ik het nu, na jaren braaf met de stroom mee,
heb ik me de afgelopen jaren suf gezwommen tegen de stroom in, zonder resultaat, althans zo voelt het.
En nu kies ik dus heel bewust voor een andere weg, hopelijk geeft het me rust en blíjft het weg…

Opgelost…verder hebben we weinig aan de hand, hooguit sokken-sorteer-stress.
Mij blijft het verbazen! Als ik hier sokken in de wasmachien stop komt er standaard maar één sok uit.
Vertel mij niets over verstopplekjes in de wasmachien want ik ken ze allemaal.
Als ik de droger opendoe hetzelfde verhaal, ook daar komen meestal géén bijpassende eenlingen uit.
Heel soms vind ik een sok terug en kan ik weer twee dezelfde sokken in elkaar gedraaid in de kast leggen.
Maar meestal gebeurd dit pas als ik van ellende de eenzame sokken in de vuilnisbak heb geholpen.
Ondertussen heb ik een speciale sokkenmand in het leven geroepen,
een idee van manlief die mijn sokkenprobleem gelukkig serieus neemt maar het helpt allemaal niets!

Laten we het er maar op houden dat er zelfs in de sokkenwereld sprake is van vriendschapveranderingen!

© Sandra de Koning – van de Pol | maart 2010

Bij de aanrijding zouden ook twee bestelbusjes en een personenauto zijn betrokken. Een persoon zit bekneld, meldde de ANWB dinsdag.

Het ongeluk had plaats tussen Deventer-Oost en Bathmen in Overijssel. Bij knooppunt Beekbergen ter hoogte van Apeldoorn is een omleiding ingesteld voor verkeer richting het oosten.

Door het ongeluk staat om 17.00 uur op de A1 in de richting Enschede al een file van 7 kilometer lengte en de andere kant op 5 kilometer. Het Korps landelijke politiediensten KLPD en de ANWB verwachten dat het opruimen van de ravage nog lange tijd zal gaan duren.

© ANP

Bij de aanrijding zouden ook twee bestelbusjes en een personenauto zijn betrokken. Een persoon zit bekneld, meldde de ANWB dinsdag.

Het ongeluk had plaats tussen Deventer-Oost en Bathmen in Overijssel. Bij knooppunt Beekbergen ter hoogte van Apeldoorn is een omleiding ingesteld voor verkeer richting het oosten.

Door het ongeluk staat om 17.00 uur op de A1 in de richting Enschede al een file van 7 kilometer lengte en de andere kant op 5 kilometer. Het Korps landelijke politiediensten KLPD en de ANWB verwachten dat het opruimen van de ravage nog lange tijd zal gaan duren.

© ANP

Iedereen kan bij zichzelf wel een aantal vastgeroeste karaktereigenschappen ontdekken.
Karaktereigenschappen die je, hoe graag je ook zou willen, maar moeilijk kunt veranderen. Ik ook.
Zo ben ik bijvoorbeeld ontzettend eigenwijs, niet een klein beetje eigenwijs maar eigenwijzer dan wijs is!
Wanneer iets voor mij helder is, als ik overtuigd ben, dan kun je echt op je kop gaan staan…
Altijd aardig willen zijn, dat moet je ook niet willen, zeker niet in combinatie met te snel vergeten & vergeven.
Het is vooral lastig als een ander die karaktereigenschap van jou allang in de smiezen heeft!

Zo stonden de afgelopen jaren voor mij vooral voor loslaten & laten gaan. Leven!
Luisteren naar mijn gevoel… en verstandig of niet, níet alleen naar mijn verstand.
Het is bijzonder om te mogen ervaren dat je gevoel feilloos kan vertellen wat goed voor je is.
In welke situatie dan ook.
Als je écht luistert naar je gevoel word je je bewust van dingen.
Je wordt je bewust van dat wat je kunt loslaten, dat wat je mag loslaten.
Niet altijd makkelijk want ik ben best goed in oplossingen bedenken en blijven proberen.
Ik vind het reuze lastig om iets op te geven, te laten, los te laten.
Als ik dan uiteindelijk opgeef dan komen in stilte de antwoorden. Zomaar.
En toch, het duurt iedere keer weer even voordat ik mijn gevoel inschakel, zo stom!

Je bezwaard voelen, ook zoiets.
Afgelopen week een onverwachts retourtje OK voor moeders.
Manlief vrij, regelen, doen en uiteindelijk komt het allemaal goed maar toch…
Wat een gedoe! Vier kinderen onderbrengen, alle opa’s & oma’s inschakelen.
Ze doen het ongetwijfeld met plezier maar het is nogal wat, heen en weer gesjees naar school,
broodtrommels vullen, boeven te bedde dirigeren, boef naast en ín je bed, nachtvoedingen, alles!
Ga er maar aan staan, ze doen het toch maar en dan voel ik me gerust bezwaard.

Gelukkig ging het goed en konden ze tegelijkertijd mijn eierstokken voorzien van clipjes.
(Weinig kans dat die nog eens gaan rammelen!)
Moeders heeft heerlijk vast geroest maar moest wel weer blijven logeren, waarom ik?
Weer geregel, weer gedoe en daar lag ik dan in een luxe kamer voor mezelf met een megastapel kartonnen bakjes,
met tijdschriften, in alle stilte, alle rust en er was zelfs een zuster die kwam zodra ik op het rode knopje drukte.
De volgende morgen kreeg ik een ontbijt op bed en werd opgehaald door broerlief.
Dan voel ik me toch bezwaard, zelfs wanneer er op zo’n moment niemand is die met me wil ruilen.

Zouden er roestpoetsdoekjes bestaan? Vast! Ga meteen even Google-en…
Eerst ga ik mijn ziekenhuisabonnementen opzeggen en strippenkaarten in de prullenbak gooien.
Als ik dan braaf rustig aan doe kan ik er met een Hb van acht-comma-negen (met dank aan de spierballenspinazie)
voorlopig wel weer even tegen! Hoef ik me ook niet meer bezwaard te voelen…opgelost! (Oei!)

© Sandra de Koning – van de Pol | januari 2010

Nog één nachtje slapen, morgen is ons meisje jarig!
Morgen is het een jaar geleden dat ze ons gezin kwam versterken, versterking aan míjn kant om precies te zijn.
Zo waren en zijn er na jaren in een mannenhuishouden steeds vaker meisjesmeerderheid momenten.

Altijd extra bijzonder zo’n eerste verjaardag, als moeder mag ik de bevalling ongetwijfeld weer opnieuw beleven.
Terugdenken aan hoe ons baarpartijtje begon, terugdenken aan het moment dat we haar vast mochten houden. Terugdenken aan veel…
Toch is het ook, alsof ons meisje er altijd al is geweest.
Beter gezegd het is niet voor te stellen dat ze er ooit niet was.

In ons gezin met boeven is er veel veranderd met de komst van ons meisje.
Ik weet nog goed hoe oudste boef dezelfde dag nog reageerde met een:
‘nu zijn we écht familie want jij bent de vader van mijn zusje Verfman!’
Het boevengemis tijdens inleverweekenden is er nog steeds maar toch is het anders.
Ergens voelt het anders en ik geniet steeds meer van deze meisjesmeerderheid momenten.

De boeven zijn dol op hun zusje, oudste boef loopt zelfs achter de roze wandelwagen. Zolang zijn zusje er maar in zit!
In de eerste Rosa, rust & regelmaat maanden was zusje vooral heel schattig, nu begint dat langzaamaan te veranderen.
Steeds vaker hoor ik: ‘Roos dat mag niet! ‘Roos dat kan je niet opeten!’ ‘Rohooos niet doehoen!’
Geloof vast dat ik bij dochterlief nét iets teveel eigenwijze eigenschappen van mezelf heb meegegeven.

Afgelopen week werd ons meisje huilend wakker, iets wat gelukkig maar weinig voorkomt.
Na spugen & sprintjes en zelfs een warme douche kroop ze lekker tussen ons in.
We zijn er normaal gesproken niet heel dol op, als wie van de vier dan ook, ons bed komt bezetten
maar nu zag ik manlief stiekum ontzettend genieten van zijn dochter dichtbij onder dezelfde dekens.
Ik bedacht tegelijkertijd hoe heerlijk het is om samen ouders te zijn.
Om zelfs dit soort momenten als zijnde fijn met elkaar te mogen delen.

Ons gezin is compleet, ons gezin is geweldig samengesteld al zeg ik het zelf.
Natuurlijk is de realiteit soms minder roze, er zijn dagen dat ik na opstaan, aankleden, aansporen,
bammen smeren, veters strikken, haren in de gel en een sprintje naar school,
al dan niet onder luid protest, gerust het gevoel heb dat ik er al een hele dag op heb zitten.
Op zo’n dag zou ik dolgraag een winterslaap willen boeken. Uiteraard voor het hele gezin.
Maar het is vooral genieten met de allerleukste, stoerste, grappigste en allerallerliefste boeven én ons meisje.

Kortom, ik besef op een avond als deze dat ik rijker dan rijk ben met mannen én meisjesmeerderheid momenten…

© Sandra de Koning – van de Pol | November ‘10

Het is de eerste keer na de verkiezingen van 13 juni vorig jaar dat deze stap wordt gezet.

De afgelopen anderhalve week namen de betrokken partijen alle voorstellen van formateur Elio Di Rupo door. Hij hoopt dat er vanaf nu knopen kunnen worden doorgehakt. Di Rupo bracht dinsdag bij koning Albert II tussentijds verslag uit over zijn poging een regering te vormen, meldden Vlaamse media.

© ANP

Het is de eerste keer na de verkiezingen van 13 juni vorig jaar dat deze stap wordt gezet.

De afgelopen anderhalve week namen de betrokken partijen alle voorstellen van formateur Elio Di Rupo door. Hij hoopt dat er vanaf nu knopen kunnen worden doorgehakt. Di Rupo bracht dinsdag bij koning Albert II tussentijds verslag uit over zijn poging een regering te vormen, meldden Vlaamse media.

© ANP

Toen god een konijn was door Sarah Winman

Waar het over gaat: Elly (10) en haar broer Joe (15) hebben een konijn dat god heet en alles weet.

De eerste zin: Ik heb mijn leven in twee delen opgedeeld.

Waardering: 8.

Dit boek is een tompouce. Zo’n ouderwetse, met een mierzoete, zachtromige vulling en een knallend roze bovenkantje. Zo’n tompouce waar het water je van in de mond kan lopen als je onderweg bent naar de bakker. Toen god een konijn was is net zo’n verrukkelijk, zoet gebakje. Je zet er je tanden in en bent blij dat het nog lang niet uit is. [rectangle]Mooie kindervriendschap
Wat het geheim is van deze feelgoodroman? Dat is de beminnelijke, want een tikkie gekke, hoofdpersoon Elly, kind van artistieke ouders, met het hart op de juiste plaats. Ze neemt haar nieuwe klasgenootje JennyPenny onder haar hoede en er ontstaat een prachtige kindervriendschap. Als Elly verhuist, is het verdriet van beide meisjes invoelbaar. Och, zullen ze contact houden? Gelukkig is er nog de topbroer Joe, een jongen die worstelt met zijn homoseksualiteit. De kinderen groeien op op een landgoed, in een gezin vol aanwaaiende, schilderachtige figuren. Later is de plaats van handeling het hippe New York.

Tranen met tuiten
Sarah Winman verovert je hart al op bladzijde één. Je bent direct de beste vriendin van Elly en met haar romige, stevig-zoete schrijfstijl haakt Winman jouw leven aan dat van het meisje. Dát is het geheim van dit fijne boek. Je gaat mee uit vissen, je bent geschokt over de draai in het leven van JennyPenny en je hart bonkt uit je borstkas als je broer wordt vermist. Dit is zo’n boek dat past bij lome nazomerdagen of juist bij triest weer: je humeur knapt ervan op. Ik schaterde, ik vond iets van mezelf en ik huilde tranen met tuiten. Ik verorberde de héle tompouce met smaak, maar had daarna wel trek in een stuk worst waar ik flink op kon kauwen. Dat is mijn punt van kritiek: het is allemaal wel erg roze. Ik geef een 8.

Wil je meer weten over Marleen Janssen? Neem dan een kijkje op haarwebsite. Marleen twittert ook, volg haar!

Winnen!
Wil jij dit spannende boek lezen? Libelle mag 20 exemplaren van Toen god een konijn was weggeven! Laat je gegevens achter op het winformulier. Deze actie duurt tot 20 september. Lees ook de overige spelvoorwaarden.

Toen god een konijn was – Sarah Winman, Orlando uitgeverij.
ISBN: 9789022959923. Prijs: €15,-

We krijgen in ons leven allemaal te maken met Boosheid, al dan niet blijvend.
Boosheid komt meestal na verontwaardiging, na teleurstelling, na dat wat je niet verwacht.
Zelf besef ik vaak pas hoe boos ik ben als ik er langer over nadenk en het hardop uitspreek.
Soms ben ik bozer dan boos en dan is het onmogelijk om Boosheid te negeren.

Boosheid is een lastige emotie, een emotie die veel kapot kan maken.
Ruzie maken, schelden, smijten met servies, het is natuurlijk vooral voor schut.
Gelukkig eindigt dat waar ik boos over ben meestal in een grapgraag item.
Gesprekken met lieve lieverds doen me beseffen dat het geen optie is om Boosheid te laten blijven.
Zelfs niet als Boosheid sterker lijkt dan vergeven & vergeten.

Toch heeft diezelfde boosheid me ook de kracht gegeven om verder te gaan.
Boosheid heeft de struisvogelstand waar ik in stond volledig geblokkeerd.
Dankzij Boosheid kon ik laten zien: dit is mijn leven, ik ben er ook nog, dit ben ik!

Ook oudste boef laat inmiddels zien wie hij is, wat hij wil en dat hij boos kan zijn. Dat vooral.
Boosheid over dagelijkse dingen die je als bijna tien-er moet meemaken.
Je kamer opruimen, op tijd thuis zijn, bedtijd en erger nog een playstation-speel-limiet.
Maar ook boosheid over het niet meer samen zijn van zijn ouders, boosheid over het gemis.
Geef hem maar eens ongelijk als hij zegt dat hij zijn vader en moeder allebei niet wil missen.

Inmiddels kan zoonlief zijn boosheid steeds beter onder woorden brengen.
Zijn boosheid, zijn gevoel, zijn angst en verdriet. Hij spreekt uit hoe hij zich echt voelt.
Het zijn de meest bijzondere gesprekken die we samen hebben, boven in zijn hoogslaper.
Ik ben blij dat ik hem zonder enige twijfel kan meegeven dat blijvende boosheid geen oplossing is.
Zoals oudste boef nu al zegt: ‘als je praat, gaat het weg mam’
Boosheid kan ons nog veel leren en ik weet zeker dat we hier sterker uitkomen.

Maar ik ben vooral blij, dat we hebben besloten om Blijvende Boosheid níet te laten blijven.

© Sandra de Koning – van de Pol | November ’10

De walvis is 7 tot 8 meter lang. Het beest is waarschijnlijk onderweg geschept door het schip. Dat heeft een woordvoerder van het havenbedrijf gemeld.

De walvis ligt momenteel in het water bij de rederij. Daar wordt het kadaver tegen de kant gehouden, tot het uit het water wordt gehaald.

© ANP

Dat zei CDA-Kamerlid Kathleen Ferrier dinsdag in het radioprogramma Villa VPRO.

Ferrier is net terug van een reis met andere Kamerleden door het gebied. Vooral de situatie in het overbevolkte vluchtelingenkamp Dadaab in Kenia, vlakbij de grens met Somalië, greep haar aan.

Lees al het nieuws over de hongersnood in ons nieuwsdossier

© ANP

Dat zei CDA-Kamerlid Kathleen Ferrier dinsdag in het radioprogramma Villa VPRO.

Ferrier is net terug van een reis met andere Kamerleden door het gebied. Vooral de situatie in het overbevolkte vluchtelingenkamp Dadaab in Kenia, vlakbij de grens met Somalië, greep haar aan.

Lees al het nieuws over de hongersnood in ons nieuwsdossier

© ANP

 Een aardbeving en orkaan, het is wel weer genoeg. Hopelijk houdt de natuur zich vanaf nu rustig, zodat ik mijn aandacht kan richten op belangrijkere zaken. 
Het schrijven van alle verhalen voor mijn boek ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’, het selecteren, redigeren, vormgeven en het kiezen van een titel; het was allemaal heerlijk om te doen, ik heb er van genoten. Maar nu ligt dat boek er -de eerste tien exemplaren pasten nog net in m’n koffer- en moet ik opnieuw aan de slag. Een geschreven boek is nog geen gelezen boek ben ik ondertussen achter. 

Dat heeft een NAVO-woordvoerder dinsdag gezegd. De NAVO weet volgens de woordvoerster niet waar Kaddafi uithangt.

Alles over de situatie in Libië

© ANP

Dat wordt bevestigd door een politiewoordvoerder en de ANWB.

Het ongeval, waarbij een personenauto en een busje zijn betrokken, gebeurde even voor half twee. De oorzaak van het ongeluk is nog onbekend.

De bestuurder van het personenbusje zit bekneld in het voertuig, de man is bij bewustzijn. De auto is naar verluidt over de kop geslagen.

Politie en brandweer zijn uitgerukt.

© NU.nl

Dat wordt bevestigd door een politiewoordvoerder en de ANWB.

Het ongeval, waarbij een personenauto en een busje zijn betrokken, gebeurde even voor half twee. De oorzaak van het ongeluk is nog onbekend.

De bestuurder van het personenbusje zit bekneld in het voertuig, de man is bij bewustzijn. De auto is naar verluidt over de kop geslagen.

Politie en brandweer zijn uitgerukt.

© NU.nl

De NAVO-missie is sinds eind maart actief in het Noord-Afrikaanse land en heeft ten doel burgers te beschermen tegen het geweld van Muammar Kaddafi’s troepen.

De NAVO-troepen focussen zich nu vooral op het gebied ten oosten van Sirte, een van de laatste bolwerken van Kaddafigetrouwen, waar ze stellingen van Kaddafi’s troepen bombarderen.

Alles over de onrust in het Midden-Oosten

© ANP

Twee omstanders werden daarbij eveneens door kogels geraakt.

Volgens de rechtbank is er sprake van moord en twee pogingen tot moord, omdat Z. uit wraak bewust koos voor wat hij deed. De officier van justitie had twee weken geleden 22 jaar cel geëist.

© ANP

Twee omstanders werden daarbij eveneens door kogels geraakt.

Volgens de rechtbank is er sprake van moord en twee pogingen tot moord, omdat Z. uit wraak bewust koos voor wat hij deed. De officier van justitie had twee weken geleden 22 jaar cel geëist.

© ANP