Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan…en weer doorgaan.
Als ik om me heen kijk, dan bekruipt me zo’n gevoel van verzadiging.
Ik word overvoerd met hoe het allemaal zou kunnen zijn, mooier, slanker, gelukkiger, beter,
spiritueler en vooral anders dan het nu is.
Ik loop een, bij voorkeur, esoterische boekwinkel binnen. Een aantal jaren terug kon ik me daar nog heerlijk onderdompelen in de wijsheid en methodes van anderen. Nu ben ik er binnen 5 minuten weer weg. Als ik het aanbod zie van alle boeken,cursussen en workshops, dan zinkt de moed me wel eens in de schoenen. De grote grabbelton vol mooie beloftes.
Er is zoveel. Zoveel mensen, zoveel methodes, zoveel richtingen….. om mezelf te worden….?
Aan de ene kant fijn dat er voor ieder wat wils is, aan de andere kant zie ik door de bomen het bos niet meer. Al jaren bewandel ik de weg van bewustwording door dit wonderland, met vallen en net een keertje vaker weer opstaan. Ik heb veel uitgeprobeerd, doorvoeld, onderzocht en,dat heeft me zeker iets gebracht. Het heeft me veel inzicht gegeven en veel geleerd over mezelf.
En toch steeds weer die ene vraag: Waar gaat het nou werkelijk om en wat is er waar voor mij?
Ontevredenheid is vaak de drijfveer om op zoek te gaan, om te willen veranderen.
Niet blij meer met ons leven, ons werk, onze relatie, zoeken we hulp en vaak ook antwoorden bij anderen. Bij therapeuten en zelfs bij engelen.
We worden gecoacht en gecounseld tot we er bij neervallen, maar durven we uiteindelijk echt naar ons zelf te kijken en onze eigen waarheid te leven? Onze eigen goeroe te zijn?
Doordat het leven steeds meer van ons eist, of liever gezegd, wij van het leven……komen we vaak niet toe aan onszelf. Druk, druk, druk. Je hebt alles, doet van alles en toch is er regelmatig zo’n knagend gevoel dat je iets mist. Wat is toch dat ‘ iets’?
In de huidige maatschappij waar we overspoeld worden met prikkels, meningen, beelden van ellende, naderende crises en ga zo maar door, is het heel makkelijk het contact met jezelf kwijt te raken.
We zijn zo geprogrammeerd om altijd maar bezig te zijn, om te presteren, te regelen, te organiseren tot we niet meer kunnen. Daarin spreken we voornamelijk onze mannelijke doe- energie aan.
Maar wat gebeurt er met je als je met jezelf bent, gewoon in rust en stilte.
Heb je het dan fijn, of zet je snel de radio of tv aan, kruip je achter je computer, ga je los op de social media? Of durf je in de leegte te kruipen van het niet doen en te voelen hoe het met jou is en wat jij nodig hebt?
Als je jezelf niet doen momenten gunt, zou het zomaar kunnen dat je gewoon je eigen antwoorden vindt. Vanuit de stilte, die vrouwelijke intuïtieve kant, die we allemaal hebben. Misschien is deze vrouwelijke kant wat stoffig, maar ze ligt in haar volle glorie te wachten tot ze weer geleefd mag worden. Door onszelf te verliezen in doen, laten we een mooi deel van onszelf liggen.
Maar als het dan even stil wordt, dan kom je er wellicht achter dat het “ iets” dat je mist niets anders is dan je eigen aanwezigheid, waar je het contact mee verloren had.
Ik geloof in de schoonheid en heelheid van de mens. Niemand anders heeft een antwoord, iemand anders kan hooguit een richtingaanwijzer zijn op je weg. En dan nog blijft het zo belangrijk om het te toetsen aan jouw eigen innerlijke waarheid.
Misschien is het goed om eens te stoppen met rennen en vliegen en om even stil te staan.
Stil staan, om onszelf ‘gewoon’ eens met heel veel liefde te omarmen! Het hoeft niet mooier, beter, anders, slanker, gelukkiger…..nee gewoon jij zoals je bent. Een waardevolle en unieke schakel op deze aarde. Mooi, goed, in de juiste proportie, gelukkig of misschien ongelukkig op dit moment.
Gewoon zoals het is. Het leven ontvangen in plaats van het na te jagen.
Wat een verademing…..wat een rust… al is het maar voor even…
Marianne de Wolff – Assen
