Vakantiebelevenis in 2008
We waren op de terugweg van een vakantie in Hongarije. Na Wurzburg zijn we een stukje verkeerd gereden en dat was het begin van een aantal narigheden.
We reden weer terug naar Wurzburg en zochten de weg naar Fulda en gingen even tanken.
Mijn man kwam terug naar de auto en vroeg of ik met mijn kaart wilde pinnen want zijn kaart werd niet geaccepteerd. Oke, maar mijn kaart werd ook niet geaccepteerd terwijl we in Hongarije, Oostenrijk, Duitsland en overal met deze kaarten gepind hadden.
Dan moest een van ons maar bij dat tankstation blijven en de ander bij een bank geld pinnen.
Ik keek in mijn tas hoever ik kwam met contant geld. We hadden voor 47 euro getankt en ik had gelukkig nog 5 tientjes.
Dat probleem was opgelost maar in Volkers waar we wilden overnachten zouden we ook contant moeten betalen dus we moesten op zoek naar een bank met een pinautomaat. Het was al donker en de weg naar Fulda die men ons had gewezen was geen snelweg. Aan één kant wel goed want zo konden we in de dorpen een bank zoeken.
In het tweede dorp vonden we een bank met pinautomaat.
Snel de auto aan de kant op de hoek en mijn man naar binnen. Even later wenkte hij me, het lukte niet. Hij had de kaart in een verkeerde automaat, een informatieapparaat. Gelukkig gaf de automaat de kaart terug en samen stonden we voor de goede automaat en jawel we kregen ons geld.
Toen we weer in de auto wilden stappen zei mijn man: “Je hebt toch niet de deur op slot gedaan?”
Ja dus. Dat was ik nog van Hongarije gewend. Auto uit, beide knopjes indrukken.
Maar de sleutel zat nog in het contact…
Toen hadden we echt een probleem.
Het werd steeds donkerder en kouder en ik stond in mijn zomerjurkje met blote benen en blote armen te kleumen terwijl mijn man om hulp zocht. Er was geen garage in de buurt.
Uiteindelijk kwam een man uit een huis met een schroevendraaier, een lap, een stuk ijzerdraad en een buigtang en met engelengeduld wipte hij het portier een stukje open en met het ijzerdraad probeerde hij het knopje omhoog te trekken.
Hij probeerde steeds opnieuw terwijl mijn man met zijn vingers het portier op een kier hield.
Hij was al drie kwartier bezig en ik werd steeds kouder maar mijn jas lag in de auto.
Ik ging maar op de hurken zitten en hield me zo, biddend, warm in een hoekje naast het bankgebouw.
Het was al kwart over 10 en de mannen bleven proberen.
Opeens hoorde ik een klik en de deur ging open!!!
Beide mannen slaakten een vreugdekreet gevolgd door die van mij.
Toen de man wegliep vloog ik hem met 50 euro achterna maar hij wilde niets hebben. Hij zwaaide met een grote glimlach naar ons en verdween in de straat. Ik riep hem nog na “God bless you!” Een Bayernse engel in levende lijve.
Om 23.00 uur reden we Volkers binnen en alles was donker alleen in een café-restaurant brandde nog licht. Ik stapte de auto uit en liep naar binnen. Ik hoorde stemmen achter een deur en klopte aan. Daarna deed ik de deur open en vroeg of we de nacht hier door konden brengen.
De vriendelijke man achter de tap liep met me mee vier trappen op en riep naar iemand of kamer 8 vrij was. Hij toonde me de kamer, ein doppelzimmer incl. fruhstuck voor 45 euro totaal. Hoera! Een goede afloop van een spannende avond.
Hulp in de bergen
Als mijlen ver van huis
portieren vergrendeld
sleutel in contact
we buiten staan,
in kille schemering
gehuld in zonnejurk
ik rillend bid om hulp
verschijnt de vreemdeling
met klein gereedschap
en een zachte zwachtel.
Zijn lichaamstaal
spreekt engelengeduld.
Bij ’t lichten van de maan
klinkt het bevrijdend
klikgeluid.
Met overlopend hart
zien we hem gaan.
Coby Poelman-Duisterwinkel.
Lees ook
Maartje 44 2011-08-13 10:26:24
Oh ik herken dat sleutel gedoe van lang geleden,slagmaals had manlief dat voor elkaar grrr
Ook de vindplaats thuis van sleutels was voor hem eeeeen grote ramp...tot dat ik het spuugzat was dat ge-emmer.
Duidelijke afspraak DAAR leg je de sleutels neer AL-TIJD...en dat probleem was opgelost !!!
Autodeur werd verledentijd met verdwijnen van knopsysteem,sleutel gebruiken voor opslot doen was de ideale oplossing.
Heb wel altijd de reservesleutel in vakje van mn handtas,en das een,,ledemaat,,van mij...ga nooit zonder weg!
Een TIP wellicht???
Coby Poelman-Duisterwinkel 2011-08-12 12:27:03
hilbrands 2011-08-12 11:31:41
Ik geloof, maar dan in de kracht, sympathie en het sociale gevoel van de medemens...
Wie goed doet, goed ontmoet. Zo is het toch?
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.