voor het eerst helemaal alleen op vakantie/ dag 1

Terwijl ik om 10.30 uur op een terrasje aan de boulevard van De Haan geniet van m’n  cappuccino, moet ik het thuisfront (lees: ouders en een paar ramazzottiani) even laten weten dat ik het heb gedaan!! Ik ben weg… weg van alles! De zon breekt langzaam door, het is nog rustig op de boulevard en ik geniet. 
Volgens mij kan iedereen die een beetje oplettend is aan mij zien, dat ik straal. Ik loop over het strand, door het centrum, over de boulevard en mijn gevoel zegt: hé joehoe… zien jullie mij? Zien jullie mij genieten? Hier steekt dat euforische gevoel de kop op. Yeah!
Van tevoren was ik misschien een beetje bang, dat ik het geforceerd leuk zou hebben. Ik ben weg en moet het leuk hebben. Dat gevoel. Nou niets van dat alles. Mijn hele lijf zegt: yes, dit is precies wat ik wil.

Als ik ‘s avonds de menukaart naast de deur van een restaurant sta te bestuderen word ik getroffen door een groot voordeel van alleen uit eten gaan: alleen ik hoef de menukaart aantrekkelijk te vinden. Er hoeft niet voor 4 personen iets ‘zin’vols op te staan, maar alleen voor mij! Geen overleg, geen discussie. In m’n jurkje en op m’n hakken ga ik naar binnen en vraag een tafeltje voor…. één! Die eerste avond heb ik vooral genoten van het zitten, kijken, staren, niets hoeven, zelfs geen gesprek… Het eten viel een beetje tegen, maar dat mocht de pret niet drukken. ‘s Middags had ik me tegoed gedaan aan een Belgisch biertje, deze avond koos ik de Belgische specialiteit ‘paling in het groen’. Je moet alles een keer geprobeerd hebben. De rosé smaakte in ieder geval prima, de espresso ook en de ober knielde voor me… met stoffer en blik, want hij liet aan mijn voeten een schaaltje kapot vallen. Ach, hij was toch veel te jong!

Toppunt van romantiek: samen kijken naar de ondergaande zon. Toppunt van ‘relaxed’: in je ééntje kijken naar de ondergaande zon. Niemand die zich er druk over maakt, dat het nog wel anderhalf uur kan duren voordat hij onder is. Gaan we echt zo lang blijven zitten? Ja zeg ik tegen mezelf: dat gaan we! Langzaam wordt de lucht steeds roder, Eros zingt in m’n linkeroor, groepjes mensen lopen achter me langs en ik zeg het nog maar eens: ik geniet met volle teugen! Omdat niemand anders het doet, maak ik nog maar eens wat foto’s van mezelf. Ik word er steeds handiger in.