Weerlicht
Donker valt over de weg waar ik op uitkijk, ‘k zit naast mijn lief op een bankje voor een huisje ergens op het heuvelachtige platteland, zachtjes in de verte hoor ik een kraai en een antwoord van een andere, vogelcommunicatie, versta er niets van. Misschien willen ze samen slapen.
Heel zachtjes hoor ik het rommelen, zo nu en dan worden even kort de wolken aan de horizon verlicht door weerlicht, lang daarna opnieuw wat gerommel. Het geeft me een vaag nerveus en onbestemd gevoel in mijn buik, ik voel dat er kippenvel op mijn huid ontstaat en ik huiver even. Mijn lief kruipt wat dichter tegen me aan alsof hij bijna ongemerkt laat voelen dat hij me tegen alles zal beschermen. Alles wat er nog op mijn pad zal komen en waar ik nu nog geen weet van heb. Het is goed te weten en te ervaren dat er iemand is die er altijd voor me is, dat hoeft niet eens altijd direct bij me te zijn, ik geniet ook van de momenten zonder hem, want altijd weet ik da’k toch hem weer zal zien daarna. We laten elkaar vrij, zonder dat zou ik gek worden, ik heb vrijheid en ruimte nodig om te experimenteren op mijn eigen manier en hij weet dat en hij weet ook dat hij uiteindelijk mij toch vertrouwen kan. Zoals ik dat heb met hem. Ik ben echt niet een echt gemakkelijke om mee te leven, ben toch vrij dominant en soms een tikkie te fel, maar ik kan ook oneindig zacht zijn. En die eigenschappen maken hem helemaal dol op mij en dat voelt goed, net zo goed als ik dol ben van zijn warmte, rust en veiligheid, geborgenheid. En wijsheid, ik hou van mannen die stevig in hun schoenen staan, maar das met mij ook echt wel nodig.
En zo zitten we te luisteren en te kijken naar de geluiden en de beelden van de vallende nacht. En het zachte gerommel wat soms even wat luider klinkt. En ik, ik fluister zacht da’k gelukkig ben. En hij, hij streelt heel zacht mijn haren.



hilbrands 2011-08-06 09:54:39
internetredactie 2011-08-06 09:52:04
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.