Wieke – Lachen over het weer

    
Wieke's reisblog 



    



    
 

“Je bent niet eens bruin,” zegt mijn dochter als ik terugkom uit Nepal. Nee, het was er nat, warm en vies. Maar, anders dan hier, waar alle columnisten over de mislukte zomer schrijven, niemand raakt daar in de war van het weer.




Via oververhit Doha (hoofdstad van het Arabische oliestaatje Qatar) komen we aan in het broeierig warme Kathmandu. Het is regentijd in Nepal.


Dan hebben we het niet over zomaar een buitje, maar over straten die regelmatig blank staan, omdat het water geen kant op kan. Over festivals waar iedereen kletsnat regent. Over wegen die onbruikbaar worden, omdat er modderlawines naar beneden komen. Over een explosie aan weergerelateerde ziektes: verkoudheden, griepjes en bronchitis. 






	Niemand moppert, integendeel, er wordt geapplaudisseerd bij een wolkbreuk. Omdat het ook wel weer fijn is dat de rijstvelden bevloeid worden en dat regenwater vangt men op. Hoewel Nepal een waterrijk land is, hebben ze toch een drinkwaterprobleem. Schoon drinkwater is een luxe die maar weinig mensen zich kunnen veroorloven.


De Nepali nemen de dingen zoals ze komen. Loopt de straat onder? Dan til je je rok of broekspijpen op. De honderdduizenden straathonden in de stad lessen hun dorst. Ik loop op het Durbarplein in Patan, een van de tempelcomplexen in Kathmandu en wie ik ook maar aankijk, de mensen knikken me lachend toe. Ik spreek hun taal niet, maar de lach domineert in de kletsnatte straatjes waar poelen ontstaan. Wordt het te gek met de regen, dan schuilt men in een van de vele tempels rond het plein.


Een jongetje past op zijn broertje, dat een vieze plas als zwembad gebruikt. Grote broer maakt schietgeluiden bij zijn gevulde waterpistool en als ik doe alsof ik dood neerval, lacht hij zijn prachtige tanden bloot. Zijn moeder, die met groenten op de markt zit, komt vragen of ik een euro kan wisselen in rupee. Dat is hier een dagloon. Ze heeft haar handel afgedekt met zeil, want nu gutst het water wel met hele krankzinnige hoeveelheden naar beneden. Ze bergt het geld zorgvuldig op en veegt dan haar natte haarslierten naar achteren. “Very wet!” Lacht ze.


De volgende maand zal de regen weer stoppen. Dan komt de zon terug. “Water is a gift from the gods!” Zegt een armbandenverkoper. Zo kun je het ook zien en dat vind ik knap van een volk dat alle recht tot klagen heeft.


Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel




















x




                        

                            

                                
wieke 2011-09-04 08:34:52

                                    

                                    
quote:
HennyM schreef op 03 september 2011 @ 19:31:

Maar het is toch eigenlijk niets in vergelijking met de mensen in jouw colums. en dan blijven ze ook nog lachen. Had ik maar ietsje meer karakter van die mensen.
Henny, onze voorouders hebben die schrale tijden zonder enig comfort en hygiëne van betekenis ook gekend. Toen werd er vast  minder gezanikt dan nu en wie weet hadden ze toen de karakters van de Nepali.  Niemand was verzekerd. Wij zijn in het westen al die ellende-stations allang voorbij, maar of de tevredenheid daarmee is toegenomen? Stappen achteruit? Dat wil niemand. Ik ook niet. Nou ja, een paar kleintjes dan...Iedere keer na zo'n reis als naar Nepal moet ik omschakelen. Vanaf week 40 ga ik hier over de geweldige vrouwen van dat land vertellen.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
wieke 2011-09-04 08:27:32

                                    

                                    
quote:
Annika73 schreef op 02 september 2011 @ 12:03:

Nee hoor Wieke, dat is niet iets van dit "puntje......"

(voel me aangesproken namelijk) 

Je hebt gewoon overal zeikerds!! Maar er zijn ook "niet zeikerds" in dit puntje!! Duuuuussssssshhhhhh!!!!
Annika: jij en ik, onder anderen :)
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
HennyM 2011-09-03 17:31:58

                                    

                                    Afgelopen weekend toch weer eens gerealizeerd dat we allemaal stront verwend zijn en alles willen hebben zoals het ons uitkomt. Over het algemeen leven we ons leventje zoals we willen en plannen. Maar oh wee als er iets tussen komt. Ook wij hadden last van de orkaan Irene. Beetje regen, veel wind, en in ons geval weinig schade. Had bijna een week lang geen tv, telefoon of internet. Maar om mijn heen hadden vele mensen geen electriciteit (dus geen water omdat we allemaal een eigen "bron" hebben). Andere mensen hebben daarnaast ook weer veel waterschade. En dat is ook geen lolletje.. dat weet ik ook wel. Maar het is toch eigenlijk niets in vergelijking met de mensen in jouw colums. en dan blijven ze ook nog lachen. Had ik maar ietsje meer karakter van die mensen.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x