Ziek
Ze voelt zich niet ziek, is aldoor moe. Ligt vaak in bed, als ze ergens heen gaan s’avonds. Moet ze eerst goed rusten. Na 2 herseninfarcten is ze niet meer in staat nog iets te doen. In het begin belde ze hem ieder moment van de dag wanhopig op, maar hij was dan werken en kon zomaar niet meteen weg. Tot hij ten lange leste maar zijn baan opzegde om fulltime voor haar te zorgen. En dan te bedenken, dat hij in het verleden zo vaak door haar vernederd, meerdere keren eraan dacht om weg te gaan. Maar dan tóch overwon zijn liefde voor haar het telkens weer. Hij zegde zijn baan op en kwam terecht in de ww. Nu gaat hij enkele keren in de week naar de "praatgroep mantelzorgers". Daar krijgt hij veel feedback, leert wat zij al weten en hoe ermee om te gaan. Thuis is het inmiddels al geen vetpot meer. Dus doen ze kalm aan. Toch moet hij af en toe weg van haar, ze roept hem ieder moment; ze is bepaald géén makkelijke patiënte. Kan nog net zo bedillerig zijn als voorheen, zo niet erger. En hij blijft bij haar en zorgt voor haar. Overdag, s’nachts, elke minuut van de dag, als we hem niet af en toe wegtrekken uit het huis, wat nu af en toe op een gevangenis lijkt. Want het is erg zwaar een goede mantelzorger te zijn van een lastige patiënte, die het eigenlijk allemaal ook niet meer weet en nu af en toe de weg volledig kwijt is. De inmiddels té dure auto begon ook al mankementen te vertonen, het scheelde maar een haartje, of hij had daar zoveel kosten aan gekregen, dat hij haar niet meer ergens heen zou kunnen brengen, laat staan naar de huisarts. Dus hebben we hem geholpen een kleiner auto’tje te kopen, weinig kilometers op de teller, geen belasting en toch goed voor haar om nog in te kunnen stappen. We "regelden" een gesloten portemonaie constructie met de autodealer, en nu kunnen ze nog even vooruit. Helemaal opgelucht, dat het zwaard van Damocles verdwenen is. Dat ze er weer even uit kunnen samen.
Dinsdag komt hij hem laten zien, zijn nieuwe wielen. We hebben bewondering voor de liefde die hij geeft aan haar en voor zijn kracht. Af en toe gaat hij met mijn partner er even tussenuit, 50 jaar zijn ze al bevriend, door dik en dun. En ze hebben nog net zoveel lol, als toen ze samen tieners waren, of mozems, zo je wilt. Het is je gegund man. Geniet er maar van. Van die wielen. Maar geniet nog zeker van die dagen die jullie samen nog hebben.
internetredactie 2011-08-27 20:36:01
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.