Elektraki’s reis – deel 13

Met een klik valt de deur achter me in het slot. Sleutels om de deur open te maken heb ik niet meer, die heb ik net ingeleverd bij de mevrouw van de woningbouwvereniging die zojuist samen met mij de laatste inspectie heeft uitgevoerd. En nu sta ik hier met mijn zelfgemaakte kalender in mijn hand waarvan ik nu het laatste groene maandblaadje af mag scheuren.

 

Precies 4 jaar geleden heb ik deze kalender gemaakt. Hij was oorspronkelijk bestemd voor een periode van drie jaar met als start datum 1 juli 2008 en einddatum 30 juni 2010. Elk jaar had ik verdeeld over twee A4-tjes en op elk A4-tje had ik zes groene vierkante memo blaadjes geplakt met daarop geschreven de dagen van de maand en dat geheel had ik op de muur van mijn slaapkamer gehangen. Vier jaar lang had ik boven mijn bed zes witte A4-tjes met 36 groene vierkantjes die samen de 36 maanden vertegenwoordigden van mijn spaarplan met als einddatum 30 juni 2010, mijn vertrek. De dag waarop ik de deur achter me dicht zou trekken en weg zou wandelen. Elke dag streepte ik één dag door en aan het eind van de maand mocht er een kruis door de hele maand.

 

En toen, op het moment dat ik al een planning aan het maken was van het opzeggen van de huur en het voorbereiden van de reis werd oom Bob ziek. Zijn wereld stortte in, mijn wereld stortte in. Natuurlijk zou ik hem in zijn laatste maanden niet alleen achterlaten. Ik zou mijn reis verschuiven en mijn kalender kon ik blijven gebruiken want ik scheurde gewoon nu elke maand van het laatste jaar een groen blaadje af. Wie had gedacht dat oom Bob zo’n taaie was, dat hij zo’n ongelofelijke levenskracht had, wie had gedacht dat ik maand na maand blaadjes van mijn kalender moest blijven scheuren. Af en toe werd ik er wanhopig van.

 

Maar nu sta ik hier, op 30 juni 2011, precies een jaar later dan de oorspronkelijk geplande vertrekdag. Ik sta hier met het laatste groene blaadje in mijn hand en ik neem de tijd. Dit moment wil ik voelen. Niet alleen sluit ik nu 16 jaar lief en leed op dit adres af, ik sluit ook een periode van zorg af die zoveel zwaarder was dan ik me ooit heb kunnen voorstellen maar die ik toch niet had willen missen. Wat een grote gebeurtenissen in de levens van mij en mijn twee kinderen. Goede en minder goede herinneringen. Eigenlijk precies zoals het hoort te gaan in de golfbeweging van het leven. De kinderen zijn hier groot geworden en hebben zich ontwikkeld tot twee zelfstandige, volwassen individuen die stevig op hun twee benen in het leven staan. Wat ben ik trots op hen allebei en eerlijk gezegd ook op mezelf. Ik heb het gedaan, ik heb ze alles geleerd wat ik ze leren wilde en ze de normen en waarden meegegeven die ik belangrijk vind. Dat ging niet altijd makkelijk maar daaraan terugdenkend moet ik nu alleen nog maar glimlachen. Met name met Kim heb ik hevige strijd gevoerd. We streden om zelfstandigheid, om het recht eigen keuzes en beslissingen te maken. We worstelden met het losmaken en uitvliegen. Twee kapiteins op één schip, zo voelde dat vaak. Terugdenkend vraag ik me af wie van ons twee het hardst gestreden heeft voor die vrijheid, zij of ik.

 

En nu sta ik hier, ik zuig dit moment op, het is mijn beurt om uit te vliegen, ik verscheur het laatste groene kalender blaadje en wandel weg.